maandag 20 april
Laten we vandaag eens een ander ontbijtje nemen dan het geijkte, namelijk dit keer een Horchata met Fartons. i.p.v. een tostada de tomate y atun.
Zelfs Gerard gaat erin mee en vindt het zowaar ook lekker. Ja, dat dacht ik wel, hij is tenslotte een zoetekauw.
Op weg naar de supermarkt gaan we bij de opticien langs want ik wil weten of er losse zonneclips voor mijn bril leverbaar zijn zodat ik kan afwisselen. Hij gaat het uitzoeken en later op de dag krijg ik een Appje dat dat inderdaad mogelijk is en ik bestel een extra kleur.
vrijdag 24 april
Alles wat we nodig hebben voor een paar dagen zit in de auto en kunnen we naar het hotel in Confrides, maar eerst maken we een stop in Alcoy om alvast een indruk te krijgen waar we moeten zijn als morgen het spektafel begint. Ja, alweer groots feest, dit keer vanwege de Christenen en Moren.
Wij gaan alleen zaterdag omdat dat de leukste dag is, met de intocht van de christenen om half elf en de Moren om vijf uur. Om een overzicht van de route te krijgen stappen we binnen bij het toeristenbureau waar we grondig uitleg krijgen waar de start is, waar de foodtrucks staan enz. Het grootste probleem is waar we de auto kwijt kunnen want de binnenstad is uiteraard geheel afgezet.
Dat zien we morgen dan wel verder, nu eerst maar naar ons hotel in Confrides.
De hotels rond Alcoy zitten behoorlijk vol en dit was het hotel dat nog redelijk in de buurt ligt, slechts 24km buiten Alcoy.
Ja, slechts 24km maar wel bijna een uur rijden, want het ligt natuurlijk in de bergen en om er te komen is bochtje rechts, bochtje links, en dat zo'n honderd bochten, en misschien nog wel meer. Harder dan zo'n 30km kan je haast niet. Ik natuurlijk erg blij (not) want ik houd niet van smalle bergweggetjes zonder vangrail en diepe afgronden. Maar ja, we moeten het toch doen, en morgen ook weer, heen en terug.
zaterdag 25 april
Na een vroeg ontbijt gaan we het bergweggetje weer op. Gerard vind het heerlijk om in de bergen te rijden, zelfs zo fijn, dat hij het een uitdaging vindt om af en toe wat bochten af te snijden, niet altijd mijn idee, zeker niet als ze niet al te overzichtelijk zijn.
Als we in Alcoy aangekomen zijn, moeten we nog een parkeerplekje zien te vinden en gelukkig vinden we die dan ook, ergens onderaan de stad bij een bouwmarkt. Nu nog een helse klim naar de bovenstad,
niet één straatje is vlak, het ene straatje moet je klimmen en als je de hoek omslaat weer dalen en dit herhaalt zich tot je uiteindelijk boven bent, en uiteindelijk vinden we waar de stoet langs komt. We vinden een plekje langs de kant maar het staat al aardig vol want voordat de zgn. christenen hun intrede doen is er al een optocht vanaf vanochtend vroeg aan de gang.
We blijven een poosje kijken en gaan dan maar eens bijkomen in het park met foodtrucks, voor we weer een plek zoeken om de rest van de stoet te bekijken.
Ook hier lopen en zitten veel mensen die helemaal in bijbehorende kostuums gekleed zijn, die al dan niet meedoen aan de optocht.
Moren die met, voor mij heel herkenbare tassen. Mijn exemplaar had ik al zo'n vijftig jaar geleden gekocht in Marokko.
Ook festivalfiguren die het er even van nemen en een drankje of hapje gaan eten, of gewoon even uitrusten.
Helaas heb ik niet een plekje vooraan kunnen vinden dus mijn foto's en filmpjes geven niet een allerbeste indruk van het feest maar op Youtube zie je plenty mooie filmpjes voorbij komen.
Als deze intocht voorbij is, zo rond twee uur, gaan wij ook wat verder kijken langs de route, die bezaaid ligt met een dikke laag confetti.
Bij het beginpunt van de af te leggen route vinden we de plek waar iedereen zich verzamelt, de paarden, kamelen en alle muzikanten.We willen uiteraard ook de intocht van de Moren zien en blijven dus wachten tot vijf uur.
We nemen plaats op stoeltjes die langs de hele route staan opgesteld en waar je uiteraard voor hebt moeten betalen, maar nu zijn ze nagenoeg allemaal leeg. Ik weet dat we hier niet kunnen blijven zitten maar een paar uur staan langs de route, voor dat de Moren komen, gaat me ook niet lukken. We hebben best een strategisch plekje uitgezocht maar tegen de tijd dat het gaat beginnen, is deze plek ook al met rijen mensen volgelopen en ook geen plekje meer vooraan als de mensen die onze stoeltjes hebben betaald inmiddels ook zijn gearriveerd. Ja, dat was te voorzien en ook niet erg,
Gerard kan lekker over iedereen heen kijken maar ik moet zo af en toe tussen mensen doorkijken en na een poosje lukt dat niet meer en ga ik maar ergens op een bankje afwachten tot Gerard het ook zat is en we de auto maar weer op gaan zoeken, want de bergrit rijden we het liefst met daglicht. Nu nog de auto vinden.
We hebben een tag in de auto en die heeft ons nog nooit in de steek gelaten, tot nu toe. In plaats van naar beneden te moeten lopen, wat we hadden verwacht want heen moesten we klimmen, moeten we het nu ook en de plek die de tag aangeeft, is niet waar de auto staat. Hoe kan dat nou, we kijken nog eens goed om ons heen maar vinden geen aanknopingspunt. Gerard heeft gelukkig wel een naam van een benzinestation in de buurt in zijn geheugen en navigeren we daar maar heen. Ook dit blijkt niet goed uit te komen. Ik weet wel dat we bij een groen hek van een bouwmarkt staan en vooralsnog zien we alleen maar witte hekken. Op goed geluk lopen we, denken we, de goede richting uit en dan zie ik, als ik na een poosje tussen wat bebouwing door een groen hek zie. We lopen om het blok heen en ja hoor, het bewuste groene hek, met onze auto ernaast geparkeerd. Het zal je toch maar gebeuren dat je hem echt niet meer kunt vinden en ook niet de straat weet waar hij staat omdat je op die tag vertrouwt, wat moet je dan?
Opgelucht stappen we in en gaan de bergweg voor de laatste keer slechten.
Gek hè, ik vind het nu een stuk minder vervelend dat gisteren.
Als ik later op Google Earth onze gelopen route nog eens nakijk waar het nou fout is gegaan, zie ik dat het niet zozeer aan de tag heeft gelegen maar waar we rechtsaf hadden gemoeten, het pad niet meer als zodanig bereikbaar was door een schutting en we een ernaast gelegen weg rechtsaf hebben moeten nemen, die ons uiteindelijk op een heel andere plek bracht. Ja, als je dat niet weet en ook nog eens op de verkeerde plek uitkomt, weet zelfs de routeplanner het even niet meer.
zondag 26 april
Na het ontbijt gaan we nu de andere kant op, weliswaar weer door de bergen maar die moet je eenmaal over om weer aan de kust te komen.
Via een korte tussenstop in Altea voor koffie en iets te eten, zijn we weer 'thuis'.
Voorlopig geen klimpartijen meer voor ons want sinds heel lange tijd hebben we beiden last van spierpijn.
zondag 3 mei
Afgelopen week weinig gedaan vanwege verminderde weerstand.
Moet opletten dat ik genoeg vitaminen binnenkrijg, en daar was ik nou juist de laatste weken naar mijn idee, goed mee bezig. We gaan minder uit eten en ik maak zelf thuis veel salades want die vind ik vaak lekkerder dan in restaurants, en ik weet zo wat er in gaat.
Ons laatste restaurantbezoek was afgelopen vrijdag, maar dat was dan ook onze trouwdag, dan mag je wel even de teugels laten vieren, lijkt mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten