Tunesië

zaterdag 13 december
Heel vroeg moeten we al op Schiphol zijn zodat we met de tram van 0.22 uur richting Den Haag Hollands Spoor vertrekken. Van daar met de trein naar Schiphol.
Om 02.00 uur kunnen we de koffers inchecken, de rest hebben we al via internet geregeld.
Ik begrijp niet waarom alle winkeltjes op Schiphol gesloten zijn als er wel de hele nacht door mensen rond lopen die wellicht iets willen kopen. Het is trouwens helemaal niet leuk meer nu er overal wordt verbouwd. Als we dichtbij onze gate komen waar ons vliegtuig zal vertrekken kunnen we gelukkig wel een kop koffie kopen. Het is zo stil dat een muis het aan durft om eens rond te neuzen midden in het gangpad. Voorzichtig is hij/zij echter wel want al heel snel gaat het weer richting banken zodat het niet meer zo zichtbaar is. Heel af en toe komt hij/zij nog even te voorschijn tot het wat drukker wordt en zich niet meer laat zien.
Als het tijd is om aan boord te gaan mogen wij als één van de eersten aan boord omdat we een upgrade hebben voor een stoel met extra beenruimte. Ook krijgen we tijdens de vlucht extra drankjes, snoep en bonbons.
We maken een tussenstop op Djerba, waar de vrouw naast ons uitstapt. Zij is op weg naar haar dochter die al zeven jaar hier woont en getrouwd is met een Tunesiër. Na ongeveer een uurtje vliegen wij nog even door naar onze bestemming. Hier aangekomen nog een half uurtje met de bus en dan zijn we in Port El Kantaoui. Na de koffer op de kamer te hebben gezet gaan we de omgeving van ons hotel verkennen. Eerst maar het strand bekijken. Er staat wel wat wind en is dus en beetje te fris om een bedje te nemen.

 

Voor de kinderen is er douche als een reuze pinguïn vermomd.

In het zwembad, achter een klein muurtje is het prima toeven. We pakken een ligbed en nemen het ervan. Al snel liggen we lekker in de zon een tukkie te doen. Ja, wat wil je ook na een nacht doorhalen? Na de lunch weer even naar buiten en belanden uiteindelijk op en bedje aan het strand. Wat is dit lekker, nog even wegdoezelen in het zonnetje.
Later gaan we ook het buitenterrein verkennen en bezoeken een paar winkels, halen een fles water en gaan de koffers uitpakken. Omdat we toch nog een beetje moe en rozig van de zon zijn, kruipen we nog even in bed en voelen er weinig voor om voor het diner onze kamer te verlaten.  We besluiten dan ook om lekker in bed te blijven. Zou dat dan toch met onze leeftijd te maken hebben dat we een nachtje doorhalen niet meer zo makkelijk kunnen als voorheen?

zondag 14 december
Om half zeven worden we wakker. Hebben we toch mooi het klokje rond geslapen. We ontbijten lekker vroeg en gaan op weg naar Sousse waar er markt is. Met de taxi worden we bij de wekelijkse markt afgezet. Wat een drukte en chaos. We zijn hier echt de enige niet Tunesiërs die hier rondlopen en worden dan ook  als zodanig bekeken.

Het is hier zo achterlijk druk en, omdat het niet echt een leuke markt is, houden we het al snel voor gezien en gaan wandelend naar de Medina.

Hier is het een stuk rustiger en de meeste winkeltjes zijn nog gesloten. Het is dan ook pas half tien.

De vele zwerfkatten hebben hier een luizenleventje.

Voor ons gevoel is het al veel later. De mensen die we hier zien proberen ons mee te voeren naar hun winkel met allerhande koopwaar. Hierin zijn we niet echt geïnteresseerd en bedanken dan ook vriendelijk, wat niet altijd direct wordt aanvaard, maar wij houden voet bij stuk en lopen door.
De slager heeft een koeienkop opgehangen.

Als we aan de andere kant de Medina weer verlaten gaan we op zoek naar een plek om koffie te drinken.

 

Na nog een paar straatjes te hebben verkend gaan we met de taxi richting Port El Kantaoui om een kijkje te nemen rond de haven.

We nemen niet de directe weg (omdat we die niet direct hebben gezien) maar lopen een eindje om om via het strand terug te gaan en zo uiteindelijk toch bij de haven komen.

Hier zijn veel restaurantjes en, hoe kan het ook anders, weer veel souvenirwinkeltjes. Als we een lekker plekje hebben gezocht voor een broodje en een drankje krijgen we bezoek van een rode kat, die wel heel brutaal is en gewoon op schoot springt om de restjes van ons bord te eten.

Als we hem uiteindelijk op de grond zetten komt hij even laten weer terug om op Gerard's schoot lekker te gaan liggen soezen.

Na een poosje stappen we weer op en lopen weer terug naar de haven om hier nog eens goed rond te kijken.
We drinken nog wat op een terrasje in de zon. Ik een thé amande, precies wat het zegt, thee met amandelen. Beetje vreemd maar ik houd van thee en amandelen, dus vooruit dan maar. Krijg ik een kop thee met hele amandelen erin. Een thee met een bite, zogezegd.

Op weg naar de taxistandplaats besluiten we echter om een auto te huren voor een paar dagen.

Markthal Rotterdam

donderdag 20 november
De Markthal in Rotterdam is sinds 1 oktober 2014 geopend voor publiek en dat wil ik wel van binnen zien.
Afgelopen juni, tijdens een fototrip met de club naar de kubuswoningen, zag ik dat het al een heel indrukwekkend gebouw was, maar nog omsingeld met hekken en allerhande werktuig dus de binnenkant was toen nog niet goed zichtbaar.
We parkeren de auto in de garage onder de Markthal en gaan met de roltrap omhoog.
We zijn lekker vroeg en dat blijkt ook maar goed ook want als we om twaalf uur weg gaan is het een drukte van belang zodat je bijna over de hoofden kunt lopen.

De meer dan levensgrote schilderingen op de overkapping is overweldigend.

Er worden de lekkerste dingen verkocht.  Je kunt bij de meeste stalletjes proeven, zoals hier bij de olijfolie en worsten. De verleiding tot het kopen van diverse oliesoorten is groot maar ik beperk me dit keer tot een enkel flesje olijfolie met vijg en dadel.

Voor zoetekauwen is er ook volop lekkers te koop.

Een kleurrijk gezicht al die groente, fruit en noten.

Door de grote glazen pui is de aparte architectuur van Rotterdam te zien, zoals de kubuswoningen, het potlood en station Blaak.

Waar we een kop koffie gaan drinken hebben ze een wel erg goedkope, maar originele, manier gevonden om het bestek te presenteren.

Aan de buitenkant is de grootte van deze hal goed te zien. Aan de zijkanten van de hal zijn appartementen. 

Zoals bij ieder station in de Randstad, staan ook hier bij station Blaak, enorme hoeveelheden fietsen. 

Op het plein staat een bank met beeldhouwwerk voor Marten Toonder, bekend van o.a. Ollie B. Bommel.

Route G65 11-16 oktober (week 6)

donderdag 16 oktober
Voor de wekker afloopt ben ik wakker. De auto moet naar de garage voor een onderzoekje aan de remmen. De laatste dagen hoorden we een niet zo lekker geluidje maar bij garages in België hadden ze, of geen monteur vrij, of geen zin in een reparatie aan een ander merk dan dat van hen zelf.
Nu alles uitgepakt is en in de was zit komt er tijd om terug te kijken op de vakantie. Wat is er opgevallen:

• het weer was vooral de eerste periode niet altijd even lekker maar over het algemeen hebben we het lekker warm gehad en zijn we goed bijgekleurd
• de hotels (22 stuks, maar 24 verschillende bedden omdat we bij twee hotels van kamer zijn gewisseld) varieerden van goedkoop en goed, naar minder goedkoop en minder goed. Ook de grootte van de kamers liep erg uiteen, soms hadden we balzalen en andere keren weer een kamer waar er naast het bed weinig ruimte overbleef. Over het algemeen zat het met de hygiëne wel goed. (we controleren de kamers altijd voor we toehappen). Ik zou een hoteleigenaar aanraden om eens zelf in één van zijn kamers te overnachten en zo ontdekken of er af en toe nog iets verbeterd kan worden, zoals een haakje of rekje waar je je handdoek (na gebruik) aan kunt ophangen (bij gebrek hieraan blijft alleen de vloer over). Een rekje of bakje in de douche zelf, om je shampoo/doucheschuim op te zetten. De verpakking van shampoo/doucheschuim laat ook soms te wensen over. Zakjes die je niet kunt openscheuren met je handen, zeker niet als je al (als het met één zakje dan toch gelukt is) shampoohanden hebt. Soms kost het zelfs bijna je gebit om ze toch open te krijgen. Een kussentje met schuim wat je in één keer moet opmaken omdat het zulk slap spul is dat je het ook niet kunt wegleggen of het loopt helemaal leeg. Niet overal ligt er een stukje zeep, zodat je je handen alleen kunt wassen met alleen water of het doucheschuim hiervoor gebruiken (ik zorg dan ook altijd voor een stukje zeep in mijn standaarduitrusting).
• het eten heeft ons diverse malen erg verrast in positieve zin. Ik zal dan ook direct weer terug naar af moeten om de extra pondjes er weer snel af te krijgen.
• de reis zelf was weer als vanouds, lekker tuffen en, met een enkele uitzondering, zien waar we zullen stranden. Dit heeft ons o.a. dit keer gebracht tot de uiterste westpunt van Europa en het uiterste zuidpunt van Spanje. In totaal hebben we ruim 7.000 km. afgelegd.

woensdag 15 oktober
Het is zover, Gerard is ook aangestoken door mijn verkoudheid. Zou het dan toch de hoogste tijd zijn om naar huis te gaan?
De N4 is zeker een mooie weg te noemen met veel glooiingen en mooie uitzichten.

De herfst doet hier al zijn best om de boomblaadjes te kleuren.

Onderweg stoppen we nog een paar keer voor o.a. koffie en lunch en het checken van de auto, maar uiteindelijk zijn we dan toch weer beland waar we een kleine 6 weken geleden begonnen, THUIS.
Onze lieve buurtjes hebben weer gezorgd dat alles nog in orde is en de plantjes er goed bijstaan. Zelfs ons nieuwe badkamertoilet staat in de gang te wachten tot Gerard tijd en zin heeft om hem in te bouwen.

Eerst maar even bijkomen van de verkoudheid en wennen aan zijn nieuwe status van gepensioneerd zijn. De tijd is er nu volop, nu nog de zin.

dinsdag 14 oktober
Aan het begin van de vakantie wilden we eigenlijk de Belgische Route 66, de N4 volgen, maar dat lag niet op onze route. Nu op de terugweg doen we hem waarschijnlijk merendeels wel. Dit houdt in dat we meer naar het oosten moeten, dus zo gezegd zo gedaan. We nemen weer gezellige wegen door dorpjes heen en het weer is dusdanig lekker dat we ook weer op een leuk plekje kunnen picknicken. 
We komen door het gebied waar in de 1e wereldoorlog heftig gevochten is en mening monument staat, waaronder het monument voor Armies of Champagne. 

 

  

  

 

Het monument is helaas maar tot eind september geopend, maar door de glazen deur kan ik nog wel een foto maken van de mooie glas-in-lood versiering. Einddoel van vandaag is Bastogne (Bastenaken). 
Eerst nog even lekker goedkoop tanken in Martelange, deze weken zijn al duur genoeg.

We kennen Bastogne al van vele jaren her, het is dus alleen een tussenstop voor ons, zonder dat we weer alle musea (die overigens zeer de moeite waard zijn) gaan bekijken.
Terwijl Gerard op zijn app de diverse hotels bekijkt, drinken we een Palmpje.  .

maandag 13 oktober
De paracetamol en een warme douche hebben gelukkig wat geholpen. Ik voel me weer een stuk beter. Als we een kop koffie en een broodje op hebben gaan we op weg. Er hangt eerst nog wat laaghangende bewolking.

De zon schijnt snel weer volop, dus alles zit mee. De kilometers vliegen onder ons door en ik krijg een beetje het idee dat Gerard (die rijdt nu de laatste weken weer zelf), net als tijdens iedere vakantie, eenmaal op weg naar huis steeds grotere afstanden per dag wil overbruggen. Dit wordt dus even op de spreekwoordelijke rem trappen. Een aangekondigde "péage" helpt hierbij en we moeten van de weg af, zodat we in ieder geval niet zo snel meer kunnen doordat we nu meer dorpjes passeren. We bespreken een einddoel voor vandaag en dat is Briare.

We vinden een leuk hotel en, wat we vooraf niet wisten, hier blijkt een kanaalbrug over de Loire te zijn.

  

 

 

 

We lopen deze helemaal af en aan de andere kant, onder het kanaal door, weer terug. Morgen gaan we, niet via de kortste route, weer verder richting Nederland.

zondag 12 oktober

Om 10.00 uur rijden we weg uit Lloret en om 11.45 uur zijn we in Frankrijk. 

Via de brug van Millau belanden we in Banassac, waar we gaan overnachten.

Het is vanmiddag bewolkt geworden en een stuk kouder dan we de laatste tijd gewend zijn. Of dit de reden is van mijn verkoudheid, zal wel niet, maar ik voel me vandaag niet erg lekker. Pijn in mijn gewrichten, koortsig en snotterig. Ik doe dan ook niet veel meer vandaag dan, na het diner met 4 paracetamol achter de kiezen en een pak zakdoeken binnen handbereik,  in mijn bed duiken en hopen dat het morgen beter gaat.

zaterdag 11 oktober
Na het ontbijt gaan we de vele souvenirshops langs om te kijken of ze nog iets bijzonders hebben. Dat valt erg tegen hoor, bij iedere winkel hebben ze dezelfde sortering en natuurlijk, wat ik wil hebben ze niet en wat ze wel hebben wil ik niet.
De tas die ik deze week had gezien en me wel aanstond, blijkt bij nader inzien ook net niet de tas te zijn.
Maar elk nadeel heeft zijn voordeel, we houden zo wel de euro's in onze zak.
Zoals ik van de week van plan was, alsnog maar even een foto gemaakt van de kerk bij daglicht.

 

 

 Voor de laatste keer gaan we vandaag naar het strand.

Morgen gaan we hier weg en maar goed ook want ik heb het inmiddels wel weer gezien hier.