We zijn nu alweer een week thuis en het is bijna of we niet zijn weggeweest, alhoewel we thuis af en toe nog wel moeten zoeken naar alle spulletjes die door de gasten op een andere plek zijn achtergelaten. Komt allemaal wel goed in de loop der tijd. Ik denk dat ze in Amerika ook af en toe hebben moeten zoeken naar hun spullen. Je weet soms echt niet meer uit welke kastje je iets hebt gehaald en zet het op goed geluk terug in de hoop dat men het snel weer vind als ze het nodig hebben.
In ieder huis duurde het ook wel een poosje voor je weet waar alles staat, maar na een week ben je zo gewend dat je weet waar het servies, de kruiden, schoonmaakspullen en wat al niet meer te vinden zijn.
Dat niet alles werkt zoals thuis went ook snel, alleen vergat ik af en toe dat veel pannen hier geen koudgreep hebben en een pannenlap geen overbodige luxe bleek. (AU)
Ook was het soms weer een uitdaging hoe de douchekraan werkte. Het verschilt hier nogal eens met de werkwijze van kranen (hierover maak ik een apart blogverhaal).
Een verrassing ook bij thuiskomst was, dat er enkele cadeautjes zijn achtergelaten, echter zonder vermelding door wie. Van enkele hiervan kunnen we de afkomst wel raden maar er blijven bij sommige cadeautjes toch vraagtekens.
Wij stellen dit zeer op prijs en kunnen dan ook niet anders denken dat men het in ons huis ook fijn vond.
De achtergelaten boeken geven in ieder geval weer genoeg leesvoer voor mij, maar ook voor de eventuele volgende gasten.
Zouden we het weer doen?Zeker.
Maar dit zou echter nooit gekund hebben als we geen geweldig thuisfront hebben die, als het nodig is kleine hand- en spandiensten verrichten tijdens onze afwezigheid.
Zo moest er post worden nagekeken op belangrijkheid, was er plots een zonnescherm wat niet meer werkte en waarvoor nieuwe bedrading moest worden getrokken, een wc die bleef stromen (oorzaak, een loszittende tie-rip), terwijl wij juist, net voor we weggingen, een nieuwe wc haddden geïnstalleerd. Bij wisseling van nieuwe gasten moest er gecontroleerd worden of alles nog voldoende op voorraad was en schoon was achtergelaten voor de nieuwe gasten, ook al was de afspraak dat men het net zo netjes moest achterlaten als het werd aangetroffen. Gelukkig hebben we daar ook geen enkele klacht over ontvangen, alles bleek prima in orde.
De heg groeide ook al maar door en moest worden gesnoeid.
Misschien vergeet ik nog iets, maar wij zijn onze jongens en de buren bijzonder dankbaar voor de klusjes die zij hebben gedaan en af en toe zelfs een paar uurtjes hebben doorgebracht met de tijdelijke bewoners en natuurlijk de twee goede vrienden die de boel iedere keer hebben gecontroleerd en zonodig aangevuld.
Doen we het op dezelfde manier?Nee, dat niet.
Het blijkt dat ik toch wel graag zelf alles onder controle houd en niet afhankelijk hoef te zijn van de goedheid van het thuisfront en wij zullen dan ook (waarschijnlijk) niet langer dan twee maanden achtereen weg gaan. Dat is nog te overzien.
Wat wij uiteindelijk vonden van de bezochte staten. New Mexico is geweldig, prima eten, fijne mensen, mooie natuur maar volgende keer iets noordelijker graag.
Arizona, ja wat moet ik hier nou nog over zeggen, het blijft mijn favoriete staat.
Californië komt op een zeer goede tweede plaats en als je dan toch in een stad moet wonen, dan komt San Diego wel op de bovenste trede.
Oregon is prachtig met mooie stranden, erg veel groen en zeker de moeite waard.
dinsdag 28 juli
Huisvrouwendag. Klinkt erger dan het is hoor en ook Gerard doet vandaag zijn best als huisvrouw.
Koffers inpakken, huis en auto schoonmaken, wassen, tuin voor de laatste keer inspecteren en vanavond ergens uit eten want onze voorraad is nagenoeg op. Mooi uitgekiend.
We kunnen nu niets extra's meenemen want we gaan morgen vliegen i.p.v. met een huurauto naar het volgende en laatste adres.
woensdag 29 juli
De (Uber)taxi staat om tien over half tien voor de deur om ons naar het vliegveld te brengen voor een vlucht van 1½ uur naar Portland, lekker kort.
We hebben helder weer en kunnen alles goed zien vanuit het propeller vliegtuig.
Bij aankomst in Portland staat Chan ons al op te wachten in de hal. Don komt even later aanrijden en na de nodige vriendelijke begroetingen kunnen we op pad richting hun huis in Columbia City.
We moeten ondermeer ook over de machtige Columbia rivier (daarover later nog veel meer) via de St. Johns brug, Deze zeer hoge brug was juist vanochtend bezet door Greenpeace aanhangers die spectaculair hangend aan lange touwen de doorvaart blokkeerden van een Shell ijsbreker.
(Onderstaande foto's heb ik gevonden op het internet.)
Dit schip wordt namelijk ingezet voor Arctische olieboringen en was in Portland voor reparatie. Tijd voor actie dus maar gelukkig voor ons is de brug bij onze aankomst alweer vrijgegeven.
Onderweg halen we een heerlijke pizza op die Chan nog wel even zelf moet afbakken.
Ondertussen kijk ik rond en het moet gezegd, het uitzicht op de Columbia river is helemaal niet verkeerd. Mount St. Helens, een actieve vulkaan aan de overkant van de rivier in Washington State is prima te zien.
Na het eten nemen zij ons mee richting rivier om te laten zien dat hier een klein strandje is waar het goed toeven is na een warme dag.
Dit mooie huis blijkt al jaren leeg te staan. Waarom, vraag ik me dan af, want het ziet er goed uit en ligt aan de rivier met mooi uitzicht op de langsvarende boten.
We wisselen nog diverse handig- en wetenswaardigheden uit, maar moe van de reis, ga ik bijtijds onder de wol. Nou ja, het katoen dan want het is heet hier.
donderdag 30 juli
Don heeft ons uitgenodigd om te ontbijten bij een speciaal plekje waar het onbijt goed is en het ook nog eens gezellig moet zijn. Na de koffie en een geroosterde boterham vooraf gaan we rond een uur of tien naar Kozy Korner in St. Helens voor het ontbijt. Daarna rijdt Don ons wat rond in de omgeving zodat we een indruk krijgen wat hier zoal te doen en te bezichtigen is. Een bezoekje aan de bibliotheek, waar we een filmpje halen over de gigantische uitbarsting van Mount St. Helen in 1980 en een boek over Oregon. We moeten alleen niet vergeten om dit over drie weken weer naar de bieb terug te brengen, dus even een reminder in mijn agenda zetten.
We rijden naar Rainier en lopen een steiger op waar, naar wat ons de bordjes laat zien blijkt, a.s. maandag één of meerdere boten komen die meedoen aan de America's Cup.
Ook even in mijn agenda zetten.
Het aparte hek naar de steiger staat open en wil niet dicht blijven zitten zodat ik het ook helemaal op de foto kan zetten.
Don en Chan proberen dit op te lossen, ook Gerard doet zijn best, maar het lukt niet helemaal, uiteindelijk toch lang genoeg voor mij om de foto te nemen.
Later op de middag maken we ook nog kennis met buurman Hank, die ons terstond gastvrij uitnodigt voor een bbq met echte Columbia zalm en teriyaki saus, daar kijken we echt naar uit.
Iedere donderdag is er een concert en een kleine markt in St. Helens en, om alvast wat in te burgeren en Don en Chan de laatste voorbereidingen te laten doen zonder ons te hoeven entertainen, gaan we samen rond een uur of vijf eerst terug naar de rivier, maar nu naar een andere plek en blijven daar een uurtje, Gerard gaat nog even zwemmen in de rivier en daarna door naar het concert.
Als we bij half zeven in de auto stappen zien we dat de temperatuur nog nauwelijks gedaald is.
De band die vanavond speelt (Shanghai Woolies) is geweldig, allerlei soorten dance-hall muziek, jaren 20/30.
We vinden het zo gezellig dat we tot het eind blijven, tijdens de pauze halen we wat te eten bij één van de kraampjes.
Na afloop drinken we een biertje bij Klondike, wat een bijzondere belevenis is. Het personeel is er zo leuk en amicaal dat we ons voornemen om zeker terug te komen.
Als we al redelijk laat terug zijn bij ons verblijfadres, gaan we op het terras zitten en even later komen Don en Chan bij ons zitten en blijven we nog een tijd napraten.
vrijdag 31 juli
Don en Chan vetrekken vandaag naar Den Haag.
Ik word pas om half acht wakker. Misschien had ik het wel nodig om iets langer te slapen dan normaal want het is of ik een klap op mijn ogen heb gehad, helemaal wakker en helder ben ik nog niet.
Om elf uur vetrekken we naar het vliegveld en zetten hen af bij de terminal. Nog een fotootje voor Ferry en Hugo zodat zij hen herkennen bij aankomst op Schiphol.
Ik wens jullie een goede vlucht, veel plezier en mooi weer.
Wij gaan richting Portland en parkeren de auto eerst vlakbij de luchthaven op het terrein bij Target en nemen vervolgens de Maxx light train naar het centrum. Dit vervoer is voor senioren, zoals zo vaak in Amerika, echt spotgoedkoop. $ 2.00 kost slechts een dagkaart voor de "honored people" (serieus, zo worden hier mensen vanaf onze leeftijd genoemd) en dan is ie ook nog eens geldig voor het gehele netwerk.
We stappen bij Pioneer Square uit. Jonge, jonge, wat is het heet vandaag, bizar.
We lopen wat straten door, eten een burrito en keren terug naar Pioneer Square.
Ik neem wat foto's van leuke beeldhouwwerken in de buurt maar we vinden het eigenlijk dusdanig oninteressant (de warmte zal hier wel een grote invloed op hebben) dat we het eerstvolgende treintje terug nemen naar de auto.
Daar komt 'ie.
O nee, toch de verkeerde, het is de blauwe, nog even wachten en intussen maar wat rondkijken tot de goede komt.
En ja hoor, daar is de juiste 'Rode' versie dan toch echt.
We gaan bij Ikea naar binnen voor een Frozen Yogurt, kijken nog wat rond bij Ross en Gerard brengt ook nog een apart bezoekje aan Marshall terwijl ik in de auto blijf wachten.
We staan geparkeerd in de schaduw, vlak bij een juwelier. Ik heb de deur open zodat er wat lucht kan circuleren tot er een medewerker van de desbetreffende juwelier opeens naast de auto staat met een flesje water, omdat hij (heel lief) vindt dat ik dat wel kan gebruiken bij deze temperaturen. Dat ik datzelfde flesje even later weer aan iemand anders ga geven omdat zij met pech langs de weg staan en geen drinken heeft, kon ik op dat moment niet voorzien.
Op weg naar huis komen we langs Cathedral (genoemd naar de daarop gelijkende brugpijlers) park. Onder de brug, die de afgelopen dagen in het nieuws is geweest vanwege de Greenpeace acties en stoppen hier om wat foto's te nemen.
Dat de actie nog steeds nieuwswaarde heeft wordt duidelijk omdat er nu nog een wagen en reporter staan om verslag te doen.
We slaan wat boodschappen in en gaan naar 'huis'.
Gerard gaat boven op de berg nog wat bramen plukken voor bij het ontbijt. Ze zijn heerlijk.
zaterdag 1 augustus
We rijden naar het noordwesten richting kust en komen aan in Astoria. De temperatuur ligt hier een stuk lager, 'slechts' een aangename 75⁰ F.
Hier ligt ook de Astoria Megler Bridge over de -vooral hier- enorm brede Columbia River naar Washington State.
Ach waarom niet, laten we nog maar een staat op ons lijstje afvinken en misschien is het wel leuk om een cirkel te maken om vervolgens via de Lewis en Clark Bridge weer terug te keren.
Daar gaan we dan. Hoog en erg lang met een obstakel halverwege door werkzaamheden aan de brug.
Het tweede deel is zonder 'overkapping', het lijkt bijna wel een skischans.
Ja, en we zijn er nog niet, nu komt deel drie.
Nu we toch eindelijk aan de andere kant zijn en door een plaatsje komen met een erg leuke muurschildering gaan we door om ook een kijkje te nemen bij Cape Disappointment.
Een mooie omgeving maar, als we eenmaal bij het viewpoint aankomen is het met recht een disappointment, want we zien niets door de zeemist die ongenadig het land instroomt.
Ook de vuurtoren moeten we helaas onbezichtigd laten omdat er geen parkeerplek meer over is, dan maar naar Seaview en Long Beach. Onderweg worden we herinnerd aan het feit dat we nu toch echt in een regio zijn met een behoorlijk hoog aardbevingsrisico.
Leuke plekjes maar ook hier hangt de mist en is het ook nog hoofdzakelijk file rijden. Zaterdag nietwaar, we keren dus om en gaan dan maar ergens wat eten. Via de prachtige WA 101 en de Ocean Beach Highway nr. 4 gaan we met een paar tussenstops naar de eerder genoemde Lewis en Clark brug en komen bij Rainier Oregon weer binnen.
De temperatuur is inmiddels weer opgelopen tot 97⁰F.
zondag 2 augustus
Het eerste wat ik zie als ik opsta is dit. Prachtig.
Het is bewolkt en het gaat ook nog een tijdje regenen. Helemaal niet erg omdat ik dan voldoende tijd heb om mijn blogverslag af te maken en niet het gevoel heb dat we iets van het mooie weer zullen missen.
Het kleine kolibrietje (en andere zoetekauwen) komt regelmatig langs voor een slokje suikerwater.
