The Mother Road, maandag 6 mei (Bristow > Elk City (Oklahoma))

Het was erg koud vannacht, maar vanochtend is de lucht blauw en schijnt de zon.
Om 8:40 uur zijn we weer op weg.

In Oklahoma City bezoeken we een livestock market waar per dag ongeveer 10.000 stuks vee wisselt van eigenaar.

Aan het begin staat er een standbeeld van een real cowboy.

 

Het is een dorp op zich. Hier worden de koeien afgeleverd. 

Door dit soort wagens.

Vervolgens worden ze allemaal, per aanbieder, bij elkaar in een afgebakend stuk gezet.

Het complex is mega groot.

Via deze loopbruggen kan je in de veilinghal komen en van boven af zien of er iets van je gading is. 

Als ze aan de beurt zijn voor de veiling, worden ze bijeen gejaagd.

 

Deze cowboy zwaait met zijn vlaggetje en maakt hier zoveel lawaai mee dat de koeien het op een lopen zetten.

 

Verzamelplaats.
Hier worden de koeien de veilinghal ingeleid.

Sommige kopers/verkopers moeten waarschijnlijk nog even overleg plegen.
In de veilinghal kijkt iedereen of er iets goeds te kopen valt.
Eenmaal, andermaal, verkocht.
Het gaat razendsnel en je kan met moeite zien wie er een bod doet. De speaker is al helemaal niet te verstaan.

Koop gesloten en de koeien gaan door de zijdeur weer af.
Bedankt, en tot ziens.

 

Als we gaan tanken langs de route 66 zien we verwijzing nar een historische round barn. Terwijl Gerard tankt loop ik een stukje door om dit ronde gebouw te bekijken.

Aan de overkant is er een bikerscafé.

Je ziet hier veel vervallen en verlaten gebouwen.

En daar komt Gerard om me weer op te pikken.

Onderweg komen we een groot futuristisch gebouw tegen met een sodapopfles. Hier kan je tanken, maar ook vele soorten frisdrank kopen. 's Avonds wordt dit verlicht met neon.

We rijden door naar Clinton waar een route 66 museum gevestigd is.

We overnachten in Elk City bij een KOA camping.
Het is nog vroeg in de middag en we kunnen nu nog even genieten van de zon. Na het avondeten en de koffie lopen we een rondje over de camping om ons te vergapen aan al het moois wat hier staat aan auto's, trailers en rv's. Wij zijn met onze rv maar een lilliputter vergeleken met wat hier staat.
Naast veel dode beesten die we langs de weg gezien hebben zoals, wasberen, een hert, gordeldieren en autobanden, zien we nu  ook een gordeldier rondscharrelen over de camping. Ik heb geen fototoestel bij me, dus helaas geen bewijs.

The Mother Road, zondag 5 mei (Strafford > Bristow (Oklahoma))

Om half zeven zijn we op. Even checken of het gootsteenkastje al een beetje droog is. Gisteren brak namelijk de dop van de watercontainer af toen ik iets wilde pakken en gutste het water de kast in. Ondanks de koude nacht is het goed gedroogd.
Om haf acht zijn we on the road.

Heerlijk rustig, zondagochtend op de Mother Road. 

Route 66 is jammer genoeg niet overal goed begaanbaar en er zit niets anders op dan onze weg te vervolgen over Interstate 44. We zien eindelijk ook weer een beetje zon bij Joplin. Heel lang duurt dat niet maar het blijft wel droog.
We zien dit soort typische schuren veel, soms een beetje kapot.

Op veel plaatsen zijn muurschilderingen te vinden, zoals op dit fraaie oude, beetje vervallen pand.

De stoplichten  hangen hier aan draadjes.

Het is niet erg duidelijk maar het is slechts 55 graden Fahrenheit (ongeveer 12 graden Celsius).

 

 

In Tulsa gaan we op zoek naar een leuke plek om te lunchen en komen op een marktje terecht waar locals hun zelfgemaakte sieraden of zelf-geoogste groente en fruit verkopen.
Ook hier weer een grote muurschildering.

 

Er wordt ook muziek gespeeld en er luisteren aardig wat mensen naar, gezellig op het grasveld zittend of liggend.
We lopen een paar straten door en zien dan een groot gebouw waarop "Spaghetti Warehouse" op staat.

Daar gaan we een kijkje nemen en het ziet er zo leuk uit dat we er blijven eten.
In het voorportaal staat o.a. deze schoenpoetsersbank.

 

Aan de overkant staat ons rijdend huis.

We overnachten in Bristow, aan de Route 66.

The Mother Road, zaterdag 4 mei (Casey > Strafford (Missouri))

Het regent nog als we om half negen vertrekken.
Onderweg zien we diverse verwijzingen naar de Meramec Caverns, de Jesse James Hideout.

In St. Louis wil ik de Gateway Arch wel even bekijken maar we kunnen geen parkeerplek vinden waar ons lange huis geparkeerd kan worden. Ook ondervinden we obstakels zoals lage doorgangen.

Gelukkig heb ik bij het benaderen van de stad al enige foto's gemaakt, dus dan maar verder. Het is inmiddels wel droog.
We drinken koffie bij de Mac en rijden door naar Springfield Missouri. De omgeving wordt leuker hier in Missouri, heuvelachtig. Heel vroom zijn ze hier. Om de paar honderd meter een aanwijzing voor een of ander kerkgenootschap met bijbehorende kerk. Ook heel veel billboards hierover. Bij Cuba gaan we de snelweg af en bezoeken we een tourist information office waar een wat oudere vrouw heel enthousiast vertelt wat er allemaal te doen en te zien is in Cuba. We krijgen een tas vol informatie mee over Cuba en de Route 66. Ze vertelt o.a. dat er veel murals zijn.

  

Ook is er een Amish Bakery met heerlijke sandwiches en daar kan je ook bijzondere andere dingen kopen.

Wat dacht je van bv. Green Bean Chips, Okra Chips, Jalapeno Eggs en  Sweet Baby Beets?

 

Wij erheen.

 

 

We bestellen er allebei een sandwich met wat te drinken. Heerlijk!
We komen ook nog langs 's werelds grootste schommelstoel.

En groot is 'ie zeker.

We overnachten in Strafford.
We gaan vroeg naar bed, want het is koud.

The Mother Road, vrijdag 3 mei (Fort Waye > Casey (Illinois))

De nacht verloopt ook niet vlekkeloos. Om het uur ben ik wakker en om zes uur stap ik er dan maar voorgoed uit. Douchen, ontbijten en om negen uur komt de taxi ons halen om naar de plek te gaan waar de RV op ons staat te wachten. We krijgen de grootste die er staat, 12 Ft hoog en 31 Ft lang. Twee slide-outs. 

Na alles gecontroleerd en uitgelegd te hebben gekregen kunnen we op weg. Het is inmiddels 11.00 uur.

Het is druk op de weg, veel wegonderhoud en dat is niet leuk. We zoeken onderweg een supermarkt om de nodige voorraad in te slaan en eten wat. Ook hier gaat er weer wat mis. Er ligt een stuk vloerplank los, dat, als ik erop stap omhoog komt met als gevolg, bloed en pijn aan m'n grote teen. Om vier uur komen we bij onze eerste overnachtingsplek aan. Een KOA camping in Casey. Het is hier een uur vroeger dan in Indiana, we gaan de goede kant op.

Koffers uitpakken, water vullen en een welverdiend glas wijn.

Het interieur van ons verblijf. De eet/woonkamer.

De keuken.

De slaapkamer.

Het vrijdag de 13e syndroom is echter nog niet verdwenen als Gerard op een dropje bijt en er vervolgens een stuk van een vulling los komt. Gelukkig heeft hij er niet al teveel last van.

Het begint ook nog later op de avond te regenen.

The Mother Road, donderdag 2 mei (Amsterdam > Fort Wayne (Indiana))

Het is weer zover, denk je alles onder controle te hebben is er weer een probleem bij KLM. De gegevens van de E-tickets kloppen niet. Na veel heen en weer gebel en een half uur wachten mogen we dan eindelijk verder. Gelukkig zijn we erg vroeg op Schiphol omdat buurman Aad ons heeft gebracht om vervolgens door naar zijn werk te gaan.

Het schoonmaakpersoneel is ook gearriveerd.

Vliegtuig vertrekt een half uur later dan gepland. De vlucht is een beetje hobbelig. Gerard treft het weer. Dat is het voordeel van het lang van te voren de stoelen reserveren. Eén rij achter de nooduitgang. Zo heb je er  zicht op of de stoelen al dan niet bezet zullen zijn. In dit geval dus niet, zodat Gerard verhuist naar de extra beenruimte. Nu heb ik twee stoelen voor mezelf omdat een andere man de andere stoel met extra beenruimte claimt.
Boven Canada zien we nog wat sneeuw liggen.

De vlucht van Detroit naar Fort Wayne duurt precies 30 minuten. Gelukkig maar want we zijn het nu wel een beetje zat. Acht uur vliegen, drie uur op het vliegveld wachten, plus de uren dat we al op Schiphol hebben doorgebracht. Het is hier filerijden op de startbaan. Bijna hadden we ook nog deze vlucht gemist. Kan je het je voorstellen, zitten we drie uur te wachten en op te letten maar we horen niets. Gerard gaat maar eens poolshoogte nemen en hoort toevallig heel zacht door de speakers dat de poort voor de vlucht naar Fort Wayne bijna sluit. We haasten ons naar de balie en vertellen dat we niets hebben gehoord en tot ons geluk kunnen we nog net mee. Pfff.

Aangekomen in Fort Wayne wachten op de hotelshuttle. Na 45 min. nog steeds niets. Geen bereik met de telefoon en dus maar een andere shuttlebuschauffeur aangesproken, die aanbiedt desbetreffende chauffeur te bellen. Na een kleine 15 minuten is deze man weer terug van zijn tochtje en vertelt ons dat hij hem niet kan bereiken. We nemen uiteindelijk een taxi naar het hotel en verhalen de bon op het hotel. Dit blijkt niet zo'n probleem want het is al eens eerder voorgekomen. 's Avonds eten we nog heerlijk bij een Taverne in de buurt en na het bubbelbad van Gerard duikt hij ook vroeg in bed.

The Mother Road (Route 66) and more

Deze keer gaan we een ander deel van Amerika ontdekken.
We halen een camper op in Fort Wayne, ruilen deze om voor een "gewone" auto in Las Vegas.
De route, zoals hieronder aangegeven, gaan we grotendeels volgen.
We starten niet in Chicago maar in Fort Wayne en we eindigen, via een omweg, in Las Vegas.

Limburg

zondag 28 april
Zoals ieder jaar zoeken we rond Koninginnedag een ander plekje om dit en onze trouwdag (1 mei) te "vieren".
Dit keer heb ik iets in Limburg uitgekozen en wel in Kasteel Doenrade.

Het komt mooi uit zo voor we met vakantie gaan naar Amerika, kunnen we alvast in de juiste modus komen.
Allereerst gaan we bij de dochter van mijn neef op kraamvisite om vervolgens een bezoek aan mijn zus te brengen.
Het is heerlijk weer en we kunnen heerlijk in de tuin zitten.
We gaan diverse leuke plaatsen langs en wippen zelfs even de grens over.

Een mooi gekleurde avondlucht over de asperge-akkers.

Twee "wachters" voor de ingang van het kasteelterras.