New Mexico 30 maart - 5 april 2015 (week 2)

maandag 30 maart
(Dit is nog niet echt de tweede week, maar ik vind het makkelijker om vanaf maandag te rekenen als een nieuwe week.)
Vannacht slecht geslapen. Volgens mij heeft Gerards verkoudheid nu ook een beetje vat op mij gekregen.
Om weer een beetje op te knappen besluit ik te gaan wandelen. Het is bewolkt en heerlijk koel.

Als ik een konijntje en wat architectuurschoon op de foto heb gezet en verder wandel, wordt ik door een buurman hartelijk begroet en gevraagd of ik zijn wijnkelder wil bekijken die hij net klaar heeft. Nou vooruit dan maar. Gezien de afmeting van zijn huis, verwacht ik heel wat te zien te krijgen. Ik volg hem naar binnen en bekijk zijn kast, want veel groter is het niet. Wel liggen er voldoende flessen wijn om behoorlijk dronken te worden, alhoewel ik er nu even niet aan moet denken. Nadat we nog wat gebabbeld hebben en een terloopse uitnodiging krijg voor een glaasje wijn later op de dag, ga ik er weer vandoor. Ik sla dit voorlopig maar even over, wellicht een andere dag.

dinsdag 31 maart
Vanuit het huis kunnen we de Organ mountains zien en daar zijn de Dripping Springs. We gaan vandaag een kijkje nemen. Nergens aanwijzingen hoe we er moeten komen  maar we vinden het toch. Vlak voor de ingang zien we een aanwijsbordje staan, lekker op tijd dus.

We betalen $ 5,00 en kunnen ons pad vervolgen.

Het pad loopt licht omhoog en doordat ik nog steeds verkouden ben, de hoogte van de berg erbij genomen, en omdat ik zelden kan transpireren, is het voor mij een hele beproeving. Om de paar meter moet ik stoppen om op adem te komen. Wat is dat toch ontzettend vervelend, ik wil zo graag alles bekijken maar kan het gewoon niet. Waarom hebben veel van de (vooral de vrouwelijke) Quartel nakomelingen toch last van hun luchtwegen?

Gerard gaat daarom alvast de trail verkennen en kijkt of het voor mij wel de moeite waard is om de tocht te vervolgen. Als hij net weg is wordt mijn oog getrokken door iets dat snel wegschiet langs de kant van het pad. Het blijkt een ratelslang te zijn. Het is even zoeken op de foto maar het is er toch echt één.

  

Bij een bankje rust ik even uit en maak van de boom, met een mooie bast, die naast mij staat een foto (het is een mannetje).

Ik vervolg mijn pad tot ik bij wat houten gebouwtjes kom en besluit, hoe mooi het waarschijnlijk ook is daarboven, niet verder te gaan.







Na een klein poosje komt Gerard weer terug en volgens hem hoef ik niet verder om het beetje gedrip te kunnen aanschouwen. Gerard heeft wat foto's met zijn telefoon genomen en daar moet ik het dan maar mee doen.

De weg terug is logischerwijs naar beneden en dat kan ik wel zonder te hoeven stoppen.

In Las Cruces zoeken we het bistrootje op dat ons zondag wel aardig leek, want we hebben trek gekregen. Niet gek ook, het is inmiddels twee uur geweest. Dan nog wat boodschappen doen en vervolgens naar huis.

woensdag 1 april
Nog steeds niesen en snotteren, niet veel verbetering.

donderdag 2 april
We gaan cultureel vandaag en bezoeken een museum in Las Cruses. Het Museum of Nature and Science. Een leuk klein museumpje waar diverse schoolklassen aanwezig zijn die uitleg krijgen over de aanwezige levende en opgezette dieren.
Ratelslang met het skelet. Dit is duidelijk een volwassener exemplaar dan ik heb gezien bij Dripping Springs (gelukkig wel).

Ik heb duidelijk niet goed opgelet want van de onderstaande dieren weet ik de originele namen niet.

  

Het Art Museum is helaas gesloten vandaag dus dat gaat over. 

Aan het eind van de middag gaan  we richting Mesilla. maar stoppen halverwege om foto's te maken van de vele Pecan bomen die in het water staan en de paarse cactus.

Het plan is om te socializen in de lokale bar, maar eerst wat winkeltjes bekijken,

Hier blijkt Billy the Kid te zijn berecht. Kortom een bewogen stadje in het verleden.

In de bar treffen we Al en maken met hem een afspraak voor volgende week om gezamenlijk te lunchen. 

Nadat we een drankje hebben gedronken gaan we op zoek naar een eetgelegenheid. Het wordt Peppers. We nemen een Margarita vooraf en bestellen o.a. Calamaris.

 

vrijdag 3 april

Vandaag gaan we de bergen in op weg naar Ruidoso naar huis nr. 2. De reden hiervoor is dat er morgen open dag is op Trinity missile range waar de eerste atoombom werd getest en dit dichter in de buurt is dan de plaats waar we nu zitten.

Het is hier wel een stukje frisser dan waar we vandaan komen. Ruidoso ligt dan ook op ruim 2300 m. hoogte.

Het is erg koud in deze cabin. Eerst de kachels maar eens opstoken. Nadat we ons hebben geinstalleerd rijden we het plaatsje in om eten in te slaan voor vanavond en morgenochtend.

Vanavond hebben we weinig trek dus wordt het een kom soep met brood.

zaterdag 4 april
We zijn al vroeg op pad naar Trinity Missile Range waar de eerste atoombom werd uitgeprobeerd.
Volgens Gerard zal het niet zo erg druk zijn  en, tot we vlakbij zijn, heeft hij ook gelijk.

Als we echter de uiteindelijke weg opdraaien staat er een behoorlijke file.

Bij het kruispunt en de ingang staan diverse actievoerders die familieleden hebben verloren aan kanker omdat ze hier woonden of gewerkt hebben, maar ik ken ook veel mensen die daar nooit in de buurt zijn geweest en ook ...........

Nadat we de paspoorten hebben laten zien kunnen we door, nog 14 mile rijden en dan zijn we er. Tenminste, dan zijn  we bij de parkeerplaats.

Nu nog bijna een mijl lopen. Het weer is goed alleen wel bewolkt met een beetje wind. Wat een drukte hier, en wat zien we, eigenlijk niet zo heel veel. Op Ground Zero staat een gedenkmonument en, zoals alle aapjes, moet iedereen ermee op de foto. Een foto van alleen het monument lukt me dus van geen kanten.

Er wordt ten strengste ontraden om eventuele trinitite stukjes, die er misschien nog liggen, mee te nemen op straffe van een boete en/of gevangenisstraf.

We zien soms mensen op hun hurken zitten en, nieuwgierig als ik ben, ga ik informeren wat er te zien is. Er liggen miniscule stukjes trinitite  maar, als je niet beter weet kijk je er overheen, je moet er wel oog voor hebben. De stukjes zijn zo fragiel dat ze bij de minste aanraking al verpulveren.

Ja, zo kan je alles oplossen.

We nemen de shuttle bus naar de Mc.Donald Ranch.

Hier kan ik makkelijk een halve dag doorbrengen, zoveel oud roest en rotzooi, heerlijk.

Gerard is minder blij met mijn fascinatie voor oude zooi. Vooral de tijd die ermee gemoeid is om het op de foto te zetten.
Op weg naar de uitgang komen we ook nog voorbij de plek vanwaar de ontploffing met camera's werd vastgelegd.

De dag is nog niet voorbij en we nemen dan ook een omweg terug naar Ruidoso, via de Billy the Kid scenic byway.

zondag 5 april
Pasen. Vandaag gaan we weer terug naar Las Cruces, maar eerst de cabin weer in orde maken. We halen de kachel leeg, want daar ligt wel e.e.a. aan as van de houtblokken die we opgestookt hebben. Alle stekkers weer uit de contactdozen, gordijnen dicht, afsluiten en we kunnen gaan. Onderweg nog even het afval dumpen in de daarvoor bestemde container, want je wilt niet dat de beren er op af komen. De container maalt ook alles direct wat er wordt ingegooid, handig hoor.

We nemen nog een kijkje bij een winkel met zooi. Helaas niet geopend want volgens een bordje zit meneer in de kerk.

Er zitten leuke dingen tussen zoals de cactussen van staal maar ook erg wanstaltige items, zoals deze barkrukken. Dit wil je toch niet in je huis hebben?

Gelukkig zijn er ook smaakvoller dingen te zien in dit bergdorp.

Het museumbezoek was zeer verrassend. 

Op oude foto's is te zien hoe het er vroeger uitzag en dat het ook toen erg druk kon zijn.

In Alamogordo stoppen we voor koffie voordat we naar White Sands gaan. Misschien wel een foute beslissing gezien de hoeveelhied auto's die er voor het bezolekerscentrum staan, het is tenslotte Pasen.

Het terrein is echter zo groot dat je er weinig last van hebt en op de een of andere manier absorbeert het gips de geluiden zodat je ook geen geluidsoverlast hebt. (ja, het is gips en geen zand, zoals de naam doet vermoeden)

Het is hier zo geweldig, ook als er veel mensen zijn zoals vandaag, al gaat mijn voorkeur toch wel uit naar de keer dat wij er bijna de enige waren, dan voel je je echt nietig in deze wonderschone omgeving.

Erg veel mensen hebben hun hele hebben en houden meegenomen, zoals een tent, bbq, stoelen, tafels, vlees en andere etenswaar, ballen, vliegers enz. Sommigen hebben zelfs eieren verstopt.

Maar als je dan bovenop een duin zit, hoor je alleen de wind, en die is er volop.

Als we weggaan loop ik nog even bij de infobalie langs voor informatie over de sunset stroll, want dat lijkt me helemaal te gek om dit met de mooie kleuren van een zonsondergang te zien. Het park is tenslotte maar een uurtje rijden vanaf waar we zitten.

New Mexico 24 - 29 maart 2015 (week 1)



dinsdag 24 maart
Altijd handig, online inchecken, tenminste als het werkt.
Na telefonisch contact met Delta krijg ik te horen dat ik het later nog maar eens moet proberen. O.K. vooruit dan maar weer.
Na een tijdje wachten weer eens proberen, en ja hoor ik kom erin. Gegevens invullen en, wat nu weer, inchecken niet mogelijk. Volgens de site moet men aanvullende gegevens hebben over onze visum en zodoende kunnen we alleen inchecken bij de balie.
Fijn, denk je dat alles makkelijker wordt nu we een visum hebben i.p.v. een ESTA, mooi niet dus. Kunnen we morgen alsnog in de rij gaan staan. Begint weer goed. Ben benieuwd wat er morgen nog voor verrassingen komen.

woensdag 25 maart
Om 5 uur ben ik wakker, een half uur voor de wekker afgaat. Douchen, aankleden, eten en wegwezen. Alles staat klaar, onze bagage en de nodige attributen voor de gasten.

We brengen de auto naar de lang parkeren afdeling waar Mike hem vrijdag weer kan ophalen.

Het inchecken geeft verder geen problemen, alles blijkt in orde te zijn, gelukkig maar.

Het vliegtuig vertrekt ongeveer een uur later dan gepland maar buiten dat loopt de hele reis op rolletjes. (nu geen flauwe grappen spuien over dat een vliegtuig hoort te vliegen).

Het heeft toch wel voordelen zo'n visum, kunnen nu in een veel kortere rij aansluiten om langs de douane te komen. Ook hier, in tegenstelling tot andere jaren niet mijn vingerafdrukken vijf keer laten checken of mee naar een kantoortje om alles dubbel te checken, omdat iemand de dag ervoor is aangekomen met een vergelijkbare naam. Nee alles gaat smooth.  

Als we in El Paso aankomen komt Mike net de hal in lopen. Ook dat gaat dus goed. 

Na een rit van ongeveer 50 Miles komen we bij zijn boven op de heuvel gelegen zeer riante huis aan. We maken kennis met Diane en na ruim een uur kletsen zoeken we ons bed op want ook Mike en Diane moeten er morgen vroeg uit voor hun vlucht naar ons huis.

Wat een leuke mensen hebben we getroffen voor onze eerste huizenruil!
Wij zijn inmiddels het klokje twee keer rond wakker en eigenlijk een beetje over onze slaap heen.

donderdag 26 maart
Voor de zekerheid heb ik de wekker gezet om Mike en Diane een goede reis te wensen en uit te zwaaien. Ze worden naar het vliegveld gebracht door een neef, die hier de wilde vogels enz. komt verzorgen tijdens hun afwezigheid.
Het stikt hier van de leuke vogels om het huis en volgens Mike zullen we ook nog wel ander wildlife zien, ben benieuwd.
Als ze weg zijn, verhuizen we naar boven en ga ik de koffers uitpakken.
Vandaag doen we het verder rustig aan, alleen wat rond kijken in het dorpje Mesilla en in Las Cruces wat inkopen doen.
Op het terras geluncht en het uitzicht bewonderd, wat een onvoorstelbaar eind vrije natuur voor ons!
Tja, dat is wel even wat anders dan de Schenklaan.

Gerard is nog een eindje gaan fietsen in de heuvels en toen hij terug kwam ben ik een uurtje plat gegaan.

vrijdag 27 maart

Nadat ik de plaatsen die we willen bezoeken in een logische volgorde heb gezet, worden we gebeld door een vriend van Mike en Diane om ons een rondleiding te geven in de omgeving, zodat we weten waar de goede restaurants, winkels en bars zijn.

We zijn net klaar om te vertrekken dus dat komt goed uit. We maken kennis met Al Mendez, een alleraardigste man van in de 70, die ons voor de deur ophaalt. Hij laat ons tevens kennis maken met Tony en Sandy die iets lager op de heuvel wonen. We drinken een glas zelfgemaakte ijsthee en krijgen er een schaal taco's en salsa bij. Na een klein half uurtje stappen we, na hen uitgebreid bedankt te hebben voor hun gastvrijheid, weer in de auto bij Al en beginnen aan de rondleiding.

We nemen o.a. een kijkje in de kerk.

Bij een Mexicaans eettentje stoppen we om te lunchen en na een tijdje worden we thuis afgezet en spreken af dat we elkaar weer zien voor happy hour bij een door Al uitgekozen bar.

Als dit een voorbode is voor wat ons deze reis te wachten staan, zullen we heel wat leuke mensen ontmoeten en veel verhalen te horen krijgen. Dus, kom maar op, ik zie er naar uit.

Gerard checkt nog even zijn berichten o.i.d in de late middagzon.

Een kuifkwartel op de oprit.

Om 5 uur ontmoeten we Al weer om een drankje te drinken bij El Patio bar in Mesilla. We worden voorgesteld aan diverse gasten en raken in leuke gesprekken verwikkeld. Na een paar drankjes gaan we weer richting huis, maar we zullen zeker nog een keer terugkeren want gezellig is het zeker.

zaterdag 28 maart

O, wat ben ik vroeg wakker vandaag. Half zeven en helemaal geen slaap meer. De zon is nog niet op en alle lichten van Las Cruces branden nog. Wat een mooi gezicht.

Als Gerard uiteindelijk ook wakker is gaan we, na het ontbijt, de stad in want op zaterdag is er een markt met produkten en sieraden uit de omgeving. Bij het popcornstalletje staat een rij te wachten, dus daar zullen ze wel heel lekkere hebben. Aan ons is het echter niet zo besteed maar  een foto wil ik er wel van maken.

We kopen heerlijke blueberry muffins en zelfgemaakte limonade met vruchten. Jee, wat is dat lekker.

De sfeer is hier heel gemoedelijk en er heerst zo'n rust als we op een bankje ons drankje en muffin verorberen en de mensheid aan ons voorbij zien trekken. Zo is volgens mij het leven bedoeld.

We doen nog wat boodschapjes bij Walmart en nemen de rest van de dag een time-out.

zondag 29 maart

Na het ontbijt gaan we naar Silver City. Aan de voet van de heuvel, waar we verblijven, ligt de bekende rivier de Rio Grande. Nou zo grande is hij momenteel ook weer niet. Als je een aanloopje neemt kan je er zo overheen springen.

Als we na een tijdje bij een controlepost aankomen wordt er gevraagd waar we heen gaan. Naar Deming zegt Gerard, wat moet je daar nou doen, alleen als je van stenen houdt of de sneeuw wilt ontlopen ga je daar naar toe, volgens de agent.



Nou dat weten we dan ook weer, maar we waren toch niet van plan om daar te stoppen dus dat doen we dan ook maar niet.



  

Als we in Silver City bij de tourist information een plattegrond meekrijgen wordt er bij gezegd dat het vandaag niet erg druk is en veel winkeltjes waarschijnlijk dicht zijn. Dat blijkt inderdaad het geval maar het is wel een leuk plaatsje met veel gekleurde huizen en muurschilderingen.













Erg groot is het niet en na een klein uurtje rondgekeken te hebben gaan we dan ook weer naar de auto terug.



Op de terugweg naar Las Cruces wordt het steeds bewolkter maar de temperatuur stijgt nog steeds. Het is inmiddels 89F. (= 32C.). Vlak bij Las Cruces staat langs de weg een gigantische Roadrunner gemaakt van oude materialen, zoals gympies, krukken, golfsticks etc.







Eenmaal terug in ons tijdelijke huis nemen we op het terras nog een verfrissing.