Oregon 17 - 23 augustus (week 22)

maandag 17 augustus

Vandaag gaan we maar weer eens richting de fantastisch mooie kust, alleen beginnen we nu waar we vorige keer ophielden. We starten in Tillamook. Het zicht is nu prachtig en helder, wel staat er een stevige wind.

Bij Cape Meares hebben we nu wel mooi zicht over de oceaan en de vreemde rotsformaties.

De vuurtoren laten we voor wat het is maar we vinden wel een rustig plekje, goed beschut tegen de frisse wind om de koelbox tevoorschijn te halen en een hapje te eten. Als we zo een tijdje zitten komen er twee dames langs en vragen of we weten waar de Octopus tree staat. Er verschijnen vele vraagtekens bij mij want Octopus tree? Wat moet ik me daar nou van voorstellen. Ik denk er verder niet meer bij na maar als we weg willen rijden zie ik opeens een bordje staan met een verwijzing naar de desbetreffende boom. Toch maar even kijken dan. Iets verderop in het bos staat inderdaad een gigantische boom die deze naam goed kan hebben, wat een ding zeg.

Bij het leuke plaatsje Rockaway stappen we weer uit maar ook hier is de wind te straf om lekker op het strand te zitten. Dan maar een drankje bij het restaurant op de hoek waar het net uit te houden is op het terras. Het restaurant heet Sanddollar en op mijn vraag of die hier ook te vinden zijn krijg ik een bevestigend antwoord. Je schijnt er wel heel vroeg bij te moeten zijn want ze zijn gewild en liefst de zee iets minder heftig want ze zijn ook nog heel kwetsbaar.
Ooit heb ik er van mijn buurvrouw een paar gekregen die zij had gevonden in Canada, maar niets is leuker dan ze zelf te vinden., dus ga ik het strand op maar het strand is erg breed en de wind fel en koud dat ik het halverwege opgeef en terugga.

Als we langs Cannon Beach rijden zie ik in een flits dat het nu zo helder is dat de vuurtoren die een eindje uit de kust op een rots ligt, goed te zien is. Gerard draait de auto en rijdt terug. Even precies uitkienen waar we dan het best het strand op kunnen voor een foto maar uiteindelijk is de rots toch te ver en staat de zon net niet goed om er een acceptabele foto van te maken. Nou ja, maakt ook niet uit.
Het is gezellig druk en de terrasjes zitten vol. Even komt de gedachte bij ons op om hier vannacht te blijven maar overal staan bordjes met 'No Vacancy'  dus die vlieger gaat niet op, helaas.
Via een prachtige weg rijden we terug naar huis en morgen gaan we wellicht dan maar opnieuw richting kust, want dan wordt het ook een heel warme dag.

dinsdag 18 augustus
En ja hoor, alweer naar de kust. Via Pittsburg Rd. naar Vernonia. Via deze weg kwamen we gisteren terug en willen we vandaag nog eens zien. Wij vinden hem nog mooier dan de weg waar het bordje richting Vernonia staat. We komen hier ook dit leuke plekje tegen met organische bloemen en plantjes.

In Seaside vinden we al snel een plekje voor de auto en kunnen dan ook direct het stadje zelf even verkennen en ergens koffie drinken. Dat doen we op een speciale plek nl. in de Carousel Mall bij Caffe Latte waar je ook hele leuke cadeautjes kunt kopen op koffie- en theegebied.
Op één kruispunt staan deze twee prachtige jaren 50 gebouwen. Het lichtgele gebouw is Funland met o.a. computerspellen en flipperkasten. Het blauwe gebouw is van Saigon Deli, een Vietnamees restaurant.

Als we bij het strand uitkomen zien we dat het drukker is dan gisteren, het is dan ook veel aangenamer met minder koude wind.

Ja, deze buik kan nog wel wat extra zon hebben.

We wandelen nog wat verder en zoeken de auto weer op. Als we verder noordwaarts rijden zien we dat we bij Surf Pines met de auto het strand op kunnen. Er rijden en staan ook verschillende auto's zonder 4-wheel drive dus dan moeten wij dat ook kunnen. We nemen de gok maar blijven recht voor het pad staan zodat we niet al te veel door mul zand hoeven.
Het waait hier wel iets harder, maar naast de auto zitten we goed beschut en kunnen we het wel wagen om de broodjes tevoorschijn te halen, tot niewsgierigheid van de vele meeuwen die ons nauwlettend in de gaten houden.

Het zand dat hier meer op heel fijn poeder lijkt, komt toch overal bij en we hebben dan ook overal een lekker dun laagje op zitten zelfs tussen de kiezen knarst het goed. We zijn nog net niet helemaal gezandstraald als we weer opstappen en onze weg vervolgen richting Astoria.
Hier gaan we het scheepswrak bekijken dat hier op het strand ligt.

Als we bij Astoria de brug over zijn dan slaat het noodlot toe, een lekke band. Gelukkig vinden we direct langs de kant een veilige plek om die te vervangen.

Kofferbak leeghalen en de band eruit tillen, lekke band loshalen, reserveband er weer onder en kofferbak weer inladen. We kunnen weer verder.

Halverwege nog een controle of alles goed vast zit en we zijn om zeven uur weer thuis.

woensdag 19 augustus
Gerard gaat naar de bandenboer en ik zoek mijn heil, lekker schommelend in de schaduw met een boek.

donderdag 20 augustus
Naar het eiland Sauvie, waar we al diverse keren langs zijn gekomen, ben ik toch wel benieuwd, dus vandaag gaan we dan toch maar een keer de brug over om te kijken.

Het bestaat grotendeels uit landbouwgrond en boerderijen maar er liggen ook wel erg leuke woonboten, dus wel heel afwisselend.

We rijden wat wegen over en zien een bord met verwijzing naar een strand. Dat willen we dan wel even zien. Bij een soort van kampwinkel kunnen we een kaart kopen voor dagrecreatie. Nou dat moet dan maar, kosten $ 7,00. We rijden nog een mijl of wat en komen inderdaad bij een strand uit aan de rivier. We klimmen de dijk over en zien dat het een prima strand is waar nog maar weinig mensen gebruik van maken op dit uur.

We pakken de stoeltjes en zoeken een schaduwrijk plekje bij een boom en pakken ons boek erbij, lekker.
Gerard zwemt nog een rondje voor we de koelbox uit de auto halen en een hapje gaan eten.

Jammer dat er weer enkele wespen daar nou net op hebben zitten wachten. Het lukt ons toch zonder prikken en steken ons broodje te eten en bergen alles weer snel op in de koelbox. Als ze merken dat er niets meer te halen valt vliegen ze uiteindelijk toch maar weg. Het zorgeloos genieten kan weer doorgaan. Het wordt wat drukker, vooral bij jong volwassenen schijnt deze plek in trek te zijn. Rond vier uur stappen we maar weer eens op en verkennen de rest van het eiland.

Om half zes zijn we weer in St. Helens voor het wekelijkse concert. Dit keer is het de groep Whisky Union.
Het is drukker dan anders en er wordt ook meer gedanst.
Als we wat te eten halen krijgen we uiteraard weer bezoek van die gestreepte plaaggeesten, maar het lukt me ook nu weer om niet meer binnen te krijgen dan waar ik voor heb betaald.
Halverwege ga ik de jassen uit de auto halen want we krijgen het een beetje koud. Volgens mij zijn we vandaag een beetje verbrand.
Ja, inderdaad. Als we thuis komen zien we dat we wat verkleurd zijn, niet ernstig maar de schouders gloeien een beetje.

vrijdag 21 augustus
Vancouver, niet in Canada maar in Washington State, dat is ons doel van vandaag.
Als we de brug over gaan zie ik aan de waterkant een heel gezellig terras waarvan ik denk dat het misschien wel iets kan zijn om straks te bezoeken.
Eerst gaan we naar Fort Vancouver voor een bezoek.

Diverse gebouwen kunnen ook van binnen worden bekeken.

We nemen ook nog een kijkje bij het air museum maar dat stelt niet erg veel voor.
Ik pak wel een boekje mee over de stad om te kijken of ik het adres kan vinden van het restaurant dat ik eerder zag. Als we het adres hebben ingegeven blijkt het heel dichtbij te zijn. We zoeken een plekje op het terras met uitzicht op de rivier en de brug.

Ik heb al snel een keuze van de menukaart gemaakt en ga voor de Classic Sampler en Gerard voor de Shrimp and Calamari. Om dit weg te spoelen, een glas droge witte wijn.

We 'verdunnen' de alcohol met een groot glas water en na afloop koffie.
Op de terugweg doen we nog wat boodschappen en zien dat er ook vanavond muziek wordt gespeeld in St. Helens. Even kijken of dit ook iets voor ons is. We zijn iets te vroeg en lopen wat straatjes door tot het tijd is. Als we het hele gebeuren eens nader bekijken ontdekken we dat het een religieus concert betreft. Nou is dit niet helemaal ons ding en vertrekken dan maar ook weer.

zaterdag 22 augustus
Het voordeel van vroeg opstaan is dat je dan zulke mooie luchten ziet. Dit is om kwart over zeven.

Over een week gaan we weer terug naar ons eigen huis, is het mooie avontuur voorbij en zullen we het moeten doen met een heel ander uitzicht.
Rond een uur of vier komt buurman Hank nog even langs om ons uit te nodigen voor een drankje op het terras en vertelt dat de mist die wij de hele dag al zien geen mist is maar rook van de branden die in Washington State al dagen woeden.

We blijven een goed uur en laten hen dan alleen om met de kinderen en kleinkinderen, die intussen zijn aangekomen, te eten.

Wij hebben een uitnodiging voor a.s. woensdag op zak, bbq'en met vers gevangen zalm.
Als ik de trap oploop zit er iets op me te wachten. Ik nodig hem niet uit om binnen te komen.

zondag 23 augustus
De rook hangt nog steeds over Columbia City en omgeving en ook vanochtend daardoor weer een mooie rode zonsopkomst. Niet echt gezond want onderstaande tekst spreekt voor zich.

Air quality remains at an "unhealthy" level, according to the Oregon Department of Environmental Quality. The alert remains in effect until 5 p.m. Sunday. The National Weather Service predicts the haze will clear after 8 p.m.

Until then, forecast calls for temps in the high 80s with humidity at about 70 percent. It will cool down into the 60s after the sun sets. 

Temperatures will remain about the same throughout the rest of the week. 

Tegen beter weten in gaan we toch eind van de middag richting Rainier, niet om de tall ships te zien, zoals ik eerder aankondigde (een update meldt dat ze helemaal niet daar aanmeren) maar om er toch even uit te zijn en bij El Tapatio te gaan eten.

Mochten de schepen alsnog langskomen dan kunnen we ze vanaf het terras zien.

Helaas, we hebben pech, ze komen echt niet. We laten echter het eten er niet minder om smaken. De guacamole wordt vers aan tafel gemaakt en met een Dos Equis biertje erbij nemen we, net als vorige keer, de sample platter.

We genieten nog even na van het zonnetje en gaan dan toch maar richting huis. Plots vraag ik Gerard te stoppen want vanuit mijn ooghoek zie ik een Bald Eagle op een klein eilandje naast de weg zitten. Ja, echt waar. We keren een eindje verder waar het veilig is en rijden terug. Hè, nou is 'ie weg. Toch gaan we het zijpad in en na goed speuren zie ik hem vliegen, heel herkenbaar aan zijn witte kop en staart. We proberen hem te volgen maar door de begroeiing raakt hij snel uit het zicht. We blijven nog wat wachten en gaan zelfs nog richting rivier, maar we zijn hem kwijt, erg jammer.

Oregon 3 - 9 augustus (week 20)

maandag 3 augustus
In Rainier komt vandaag de America's Cup boot aan, alleen weten we niet hoe laat.
We gaan eerst naar Hillsboro waar een Costco vestiging is. Het benodigde pasje hiervoor heeft Don voor ons achter gelaten. Het is net een soort Makro, alles in grootverpakking. Toch slaan we iets in, o.a. een salade met gerookte kip sandwiches die we onderweg opeten. We moeten nu wel eerst naar huis om de bederfelijke waar in de koelkast op te bergen voor we verder kunnen.
Onderweg komen we nog iets grappigs tegen. Ik denk dat het vogelhuisjes zijn.

Om drie uur zijn we in Rainier maar er is nog niets te zien. We nestelen ons op het terras van El Tapatio met uitzicht op het water en wachten af.

Na ruim een uur nog niks. We lopen langzaam langs de winkeltjes weer naar de aanlegsteiger en ik ga het strandje op om wat foto's te maken.

Gerard vangt terloops een gesprek tussen twee mensen op, dat de boot om half zes wordt verwacht. Dat is nog een uur dus ik heb voldoende tijd om rond te kijken voor fotogenieke plekjes.

We zijn, op één andere man na, de enigen die hier zitten te wachten, nee, veel belangstelling is er niet. Ook de man die hier al zit komt hier niet voor de boot blijkt uiteindelijk, maar is zeer verheugd als hij ervan hoort. Het is bijna de genoemde tijd maar er is nog niets in zicht tot we horen dat het een kwartier uitloopt. Plots zie ik dan toch in de verte iets aankomen. Ja hoor, dat is hem dan, jammer dat de zeilen van de tweemaster gestreken zijn wat het iets minder spectaculair maakt.

Even te voren is een ander klein zeilschip komen aanmeren en op aanwijzingen van de havenmeester op een plek waar het niet in de weg ligt. Dat blijkt later ook weer niet het geval, als de grote broer dichtbij is wil deze natuurlijk precies dat plekje hebben wat door de havenmeester reeds is vergeven. Trossen maar weer los en opschuiven.
Als het schip, met vereende krachten, dan toch op de plek ligt waar ze willen gaan wij er weer vandoor.

Deze schoener America is een replica van het eerste schip dat de America's Cup heeft gewonnen en blijkt in San Diego o.a. gebruikt te worden voor partijen e.d.
Nog even door het stadje zelf rijden en dan op weg naar huis. Het is bijna half zeven als we de oprit oprijden.

dinsdag 4 augustus
Als we vandaag op weg naar mount St. Helens weer langs Rainier rijden, ligt het zeilschip America er nog steeds. De zeilen nog niet gehesen maar wel de vlag in top.

En weer gaan we de brug over, want de berg ligt in Washington.

Links en rechts liggen duizenden boomstammen te wachten op verdere verwerking, en dat ruikt lekker.

Als we bij Hoffstadt Bluffs visitor centrum stoppen zien we picknick tafels staan op een plek waar verder niemand is.

Het is naast een stukje afgesloten weg bij een helicopter landingsplaats. Hiervanuit is het mogelijk om over de vulkaan te vliegen. Erg druk is het niet maar toch zijn er drie dames die de vlucht wagen.

Nadat wij de ons broodje en salade op hebben gaan we verder richting vulkaan.
Kijk, zo hebben we het nou graag, mooie wegen waar nauwelijks verkeer is. Alleen wel heel erg veel groen.

Door de uitbarsting in 1980 is de zijkant van de berg helemaal weggeblazen en heeft de regen en het smeltwater kanalen tot wel 64 meter diep gevormd.

woensdag 5 augustus

De weg naar Vernonia, zoals we in het boek lezen dat Don voor ons heeft achtergelaten, is prachtig met bochten, hoogteverschillen en veel bomen. Dat is dan ook ons doel voor vandaag.

Als we op een plekje langs de weg onze stoeltjes uitklappen om hier de lunch te gebruiken is het net of we alleen op de wereld zijn, geruime tijd komen er helemaal geen auto's langs. Als er dan toch wat verkeer komt wordt er tot drie keer toe bij ons gestopt om te vragen of alles OK met ons is. Ja, dat zijn ze hier niet gewend, zo maar langs de weg zitten, ook al is het een parkeerplek en zeker niet als er geen bbq bij staat. Maar wij stellen iedereen gerust en na een tijdje stappen wij dan ook maar weer op. Toch een geruststellend idee dat men zo attent is en dat er, als het nodig mocht zijn, iemand is die niet zo maar langs rijdt en zich niet om je bekommert. Ja, dat zijn we in Nederland nou weer niet gewend, die hulpvaardigheid.

donderdag 6 augustus
Historic Highway 30 gaat door de Columbia River Gorge en langs vele watervallen.
Eén waterval in het bijzonder wil ik graag zien en op onze weg erheen komen we ook langs het Vista House waar je een mooi uitzicht hebt over de rivier.

 Latourell Falls.

Bridal Veil Falls.

Bij de eerste waterval kunnen we nog redelijk parkeren, bij de tweede lukt het ook nog wel maar als we eenmaal bij Multnomah aankomen is het een gekkenhuis en dat is nou juist die waterval die ik beslist wilde zien. Het duurt meer dan een half uur voor er een parkeerplek vrij komt en zowaar kan Gerard er dit keer het geduld voor opbrengen.  Nadat 'ie dan toch eindelijk geparkeerd staat, eerst maar eens een ijsje eten voor we naar boven klauteren.
Ondanks de drukte is het toch mogelijk om foto's te nemen.

Iets verder langs dezelfde weg vinden we vrije picknick tafels waar we onze meegebrachte lunch opeten. Het is toch heel vreemd dat het hier zo stil is en even terug zo'n gekkenhuis bij de waterval.
We rijden weer verder naar de Bonneville dam en zien hier o.a. hoe de vissen de vissentrap nemen om de dam te passeren.

Er zitten wel hele rare snuiters bij hoor.

We sluiten ons aan bij een rondleiding en komen zo in het Powerhouse terecht met de grote turbines.

Een wachtershuisje uit de oude doos. Wat zeg ik, het is een oude doos. Een beetje luxe vond men zeker niet nodig.

Aan de bomen is goed te zien van welke kant de wind meestal komt. Van links dus.

Vanavond is het weer muziek nights on the river en dit maal met een bluegrass band. We hebben dit keer zelfs stoeltjes meegenomen zodat we niet op de harde stenen hoeven te zitten. Tja... je leert snel. Het is drukker dan vorige week en de band is beslist niet slecht maar op de één of andere manier komt de sfeer er niet echt in en vertrekken er al aardig wat mensen voordat het afgelopen is, ook wij wachten niet tot het eind. We hebben er nu ook maar geen foto's van gemaakt.

vrijdag 7 augustus
Eerst rijden we naar Astoria om vervolgens de kustroute te nemen.

We drinken koffie en lopen de stad door. Onze blik valt op een lange rij mensen die staan te wachten bij een fish and chips kraam in de vorm van een vissersboot. Het moet hier echt goed zijn want de rij is behoorlijk lang.

Als we bij de kust komen is er weer een laag mist die regelmatig over het land komt en het zicht verhinderd.

Via Seaside komen we bij Cannon Beach en gaan we het strand op om te kijken waar de bekende rotsformatie is maar ik zie helemaal niets, tot er plots iets donkers verschijnt in mijn zoeker, het zal toch niet. Ja hoor, de rots is vlakbij alleen de mist maakte hem onzichtbaar.

We rijden een stukje verder om dichter bij de rots uit te komen en gaan weer het strand op. Heel mysterieus zo met die mistflarden en de mensen die slechts vaag zichtbaar zijn.

We vervolgen de kustroute en picknicken bij een uitkijkpunt, maar het zicht op de kust is nog steeds erg wisselend door de mistflarden die soms behoorlijk dik zijn.

Maar als ze eenmaal opgelost zijn is het werkelijk prachtig.

Uiteindelijk komen we in Tillamook aan, waar de kaas wordt gemaakt die hier bij de supers te koop is en we drinken bij Pelican pub & brewery een lekker biertje. Ons laatste doel is de vuurtoren bij Cape Meares die nog een mijl of wat verder staat. Daar aangekomen moeten we nog een paar honderd meter door een bos lopen. Goed dat we jacks bij ons hebben want de mist geeft hier veel vocht af en is het meer regen geworden.

De vuurtoren is goed te zien en we kunnen dichtbij komen maar verder is alles grijs.

Als we op de terugweg weer van de kust afgaan verdwijnt de bewolking en stijgt de temperatuur ook met zo'n 10 graden Celsius. Het is over half acht als we bij het Klondike restaurant binnen stappen voor een Friday Chef Special Prime Rib en Pasta met Kip. Koffie drinken we thuis.

zaterdag 8 augustus
Het is bewolkt als we opstaan, dus een prima dag om thuis te blijven voor wat huishoudelijke activiteiten en verder lekker niks.
Vanavond worden we verrast met een mooie lucht.

zondag 9 augustus
We zijn wat laat vandaag want de voorspelling was dat er regen zou komen maar als het dan toch blauw en zonnig blijkt gaan we naar de Saturday Market in Portland die trouwens ook op zondag wordt gehouden. Tegen de verwachting in vinden we redelijk in de buurt een parkeerplek. Op de markt is het druk en gezellig. Veel kraampjes met snuisterijen zoals sieraden, keramiek en, natuurlijk veel eten.
Bij één kraam moet ik even een foto nemen voor een kennis die uit deze vreemde brilmodellen waarschijnlijk inspiratie kan halen voor zijn soms wat vreemde uitdossingen.

Op diverse plekken wordt muziek gemaakt en soms staan ze zo dicht bij elkaar dat het bijna niet meer van elkaar te onderscheiden is. Dat deze markt iedere week wordt gehouden is zeker iets om te onthouden want nog een keertje erheen is zeker geen straf, maar dan gaan we met het OV zodat we langer kunnen blijven dan de anderhalf uur i.v.m. de parkeermeter.
Via internet had ik  ontdekt dat de Japanse tuinen redelijk in de buurt van de markt zijn en daar gaan we nu naar toe. Ja, dat had je gedacht. Zo makkelijke als we bij de markt een plekje vonden zo vol is het hier. Alles zit hier ook vlak bij elkaar, de zoo, Japanse tuin, Rose Garden en nog een paar bezienswaardigheden. We gaan wel weer eens door de week kijken of het beter lukken wil. Op weg hierheen zie ik een verwijsbordje staan naar Pittock Mansion dat boven op de berg ligt met een mooi uitzicht over de stad. Dan daar ons geluk maar beproeven.

We hebben niet zo'n interesse om het huis van binnen te bezichtigen, alleen de tuin met uitzicht op de stad is voor ons genoeg.