Week 4: Vitoria > Den Haag

maandag 12 juli
Om acht uur rijden we weg uit Vitoria.
Het weer is heel anders dan de laatste dagen, veel bewolking en regen.

Om kwart over tien rijden we San Sebastian binnen, ook hier regen en koud. Jammer want ik had graag wat meer gezien (en geproefd) van deze stad.

Ik weet niet wat deze man allemaal schrijft maar het zal vast een protest tegen iets zijn.

We gaan het even verderop zoeken in St.Jean de Luz, maar ook hier regen. regen en regen.

De paraplu's hebben we echt nodig vandaag. Met natte voeten en natte broekspijpen kunnen we uiteindelijk een restaurant vinden waar nog een plekje binnen beschikbaar is. Alles zit vol, ja de Fransen zijn ook met vakantie vanaf afgelopen weekend.
Als je deze foto ziet zou je het haast niet geloven maar het is toch echt waar.

Voor de afwisseling lopen we nog maar eens een kerk binnen. Nog even en ik kan geen kerk meer zien, maar ja, wat moet je anders.

Bij ons hotel voor vannacht kunnen we pas om half vijf terecht en wat doe je dan, je kijkt wat in het plaatsje zelf, drinkt ergens wat en, ja precies, je gaat maar weer een kerk van binnen bekijken.
Nog even wat boodschapjes doen, want alle restaurants zijn hier op maandag gesloten en ook bij het hotel is het restaurant dicht.
Het hotel voor vannacht in Saint Pée sur Nivelle, wat ik zelf voor de verandering heb uitgekozen, is bijzonder leuk. We hebben een kamer op de begane grond, grenzend aan de tuin, met ligbedden, jammer dat we die vandaag niet kunnen benutten en, aan de andere kant van het hek twee schapen die heerlijk liggen te herkauwen tegen een haag van blauwe hortensia's.

Uiteindelijk blijken er vier schapen te zijn maar twee lagen verdekt opgesteld onder de struiken.
Aan het eind van de dag breekt af en te de zon ook door en  kunnen we nog even genieten van een beetje warmte. We eten buiten aan het tafeltje dat naast onze kamer staat en bekijken waar we morgen heen zullen gaan want de weersvoorspelling is niet al te gunstig de komende tijd in Frankrijk.
Daar gaat ons idee om voor een paar dagen naar Andernos te gaan want dat is alleen leuk als het weer meezit.

dinsdag 13 juli
Alweer regen vandaag. We hebben een lange rit voor de boeg, dus dat is niet erg lekker. In Cognac nemen we even een rustpauze en willen, nu we er toch zijn, ook een fles goede cognac meenemen maar, de enige drankwinkel die we zien blijkt gesloten maar gelukkig, aan het eind van de straat vinden we een specialiteiten winkel die lokale producten verkoopt en gelukkig ook flessen cognac. We zijn blij dat we toch nog geslaagd zijn en drinken, voor we weer de auto instappen, nog een kop koffie op een terras. Wel onder een grote parasol want het regent natuurlijk alweer.

We overnachten in Niort en gelukkig wordt het tegen de avond toch nog droog zodat we even onze benen kunnen strekken en een restaurant opzoeken. Na het eten lopen we een rondje en vinden in twee straten draken van gigantische afmeting.

De plaatselijke kerk ligt er ook mooi bij in het laatste zonlicht.

In een park, bovenop een parkeergarage zitten twee, flink uit de kluiten gewassen, dames lekker te keuvelen op een bankje.

woensdag 14 juli
Ik ben al vóór zes uur wakker en om kwart voor zeven houd ik het in bed niet meer uit en ga alvast douchen en aankleden. Als ik ook onze spulletjes ingepakt heb, maak ik Gerard wakker want de auto staat uiteraard weer op een parkeerplek waar overdag geld voor gewenst is.
Om iets over acht rijden we weg op zoek naar een bak koffie. Die vinden we enkele plaatsjes verder, een chocolade croissantje erbij er we kunnen er weer even tegen.
In Chinon maken we een tussenstop en er zijn wat festiviteiten gaande, het is tenslotte 14 juli, dus dat kan je verwachten. Veel stelt het niet voor, alleen de plaatselijke brandweermensen en politie krijgen een pluim, zal wel van de burgemeester zijn, en verder gebeurt er helemaal niets.

In alle dorpjes waar we door komen is het trouwens rust alom, zelfs geen vlagvertoon, maar wel alle winkels dicht.
We rijden weer weg uit Chinon en volgen de aanwijzingen van Sygic, waar we hebben ingesteld dat we tolwegen willen vermijden, nou dat doet ze dan ook trouw, we worden door heel smalle straatjes gestuurd die zo steil zijn dat het haast een wonder is dat we niet achteruit gaan i.p.v. vooruit. Elk landweggetje dat vaak niet breder is dan één autobreedte en, soms misschien maar vijf meter korter dan de reguliere route, wordt aangedaan. Misschien moeten we wel instellen dat we met een vrachtauto zijn dan gaat het hopelijk beter.

donderdag 15 juli
Wat een dag. Er resteren ons nog zo'n 450 km om thuis te komen, drie keer raden waar we vandaag zullen eindigen.
Iets na achten rijden we weg uit het plaatsje waar we hebben overnacht, Saint-Yon.

We drinken koffie bij de eerste boulanger, natuurlijk met een croissant erbij. Als we langs de kerk lopen en naar binnen kijken komt er even later iemand uit om ons te vertellen dat we best even binnen mogen komen. Nou vooruit dan maar, mooie kleurrijke ramen maar ik ben nu echt wel klaar met kerken en neem niet eens meer de moeite om er een foto van te nemen. Ik groet de vrouw en loop weer snel naar buiten.
De reis van vandaag verloopt echter niet zoals gehoopt (zou dat door mijn ongeïnteresseerde kerkbezoek komen?). Onderweg hebben we alweer veel regen en het verkeer schiet niet op. Hoe vaak we vandaag in de file zijn beland, ik ben de tel even kwijt. Overal staan dikke rijen en niet alleen aan onze kant van de weg maar ook aan de tegenliggerskant.
Het lijkt ook wel of onze auto magnetische krachten bezit want regelmatig als we een vrachtwagen willen passeren komt deze steeds meer naar links en moeten we zelfs af en toe toeteren om ze weer tussen hun eigen rijbaanlijnen te krijgen.
We hebben gelezen dat er in België en Limburg behoorlijke overstromingen zijn en er diverse wegen zijn afgesloten, misschien is dat één van de redenen, ik weet het niet maar druk is het zeker.
In België hebben we van zuid naar noord alleen maar regen en veel wind, file bij de grensovergangen maar niet vanwege controle i.v.m. COVID, nee want in deze vier weken zijn we niet één keer gevraagd naar ons vaccinatiebewijs en/of negatieve testuitslag.
Als we Nederland inrijden wordt het eindelijk droog en voorbij Rotterdam, dus bijna thuis, gaat ook de zon nog even voorzichtig schijnen. Net na 5 uur krijg ik een berichtje dat Yolanda met haar kinderen ons huis heeft verlaten. Dat is precies op tijd want om iets voor half 6 rijden wij onze straat in. Het was toch wel vervelend geweest als wij ineens binnen stonden terwijl zij niet beter weten dan dat wij nog in Spanje zitten.

vrijdag 16 juli
Bij het boodschappen doen vandaag viel het ons op dat hier nog maar erg weinig mondkapjes worden gedragen, ook niet in de winkels. Na 4 weken Spanje en Frankrijk waren we er zo aan gewend geraakt (ook op straat) dat we het nu zelfs vreemd vinden om ons zo bloot/kwetsbaar op te stellen.
Het zal vast wel weer wennen, ook al blijven we liever nog wat voorzichtig, zeker nu de besmettingen weer als een razende Roeland stijgen.

Saint Rogatien (Frankrijk) (week 3)

donderdag 28 juli
Om half negen rijden we weg bij het hotel en nemen we in het centrum een koffie met croissant.
We hebben nog ruim 265 km voor de boeg voor we op ons volgende adres zijn. Tegen twaalf uur stoppen we voor nog een kop koffie en nog iets later slaan we wat in voor de lunch. We zijn nu in kastelen gebied en het is dan ook niet verkeerd om een plekje te zoeken met uitzicht op één ervan, welke maakt niet uit.
Een kasteel wordt het uiteindelijk niet maar in Chinon vinden we na even zoeken, niet met zicht op de burcht, maar wel een leuk plekje voor een kerk.

We pakken de stoeltjes en nestelen ons, met stokbrood, Camembert, rauwe ham en, in dit geval een beker wijn in de schaduw onder een boom op het pleintje.

 

Wat wil een mens nog meer.

Om kwart voor zeven bereiken we onze eindbestemming en maken we kennis met onze ruilpartners.
Na een rondje door het huis en uitleg over apparatuur e.d. wordt het tijd om te eten. Intussen zijn er meerdere gasten aangeschoven o.a. dochter, schoonzoon, en de twee vrienden die ook meegaan naar Nederland. De conversatie loopt niet helemaal op rolletjes want buiten de gastvrouw en gastheer spreekt niemand verder Engels en ik versta niet voldoende Frans en spreek het nog minder, maar uiteindelijk weten we toch waar we het over hebben.
Om half elf zoeken we onze kamer op opdat zij zich verder kunnen bezighouden met het voorbereiden van hun reis.

vrijdag 29 juli
Rond half negen zwaaien we Sylvie en Patrick uit en halen wij de rest van onze spullen uit de auto.
Waren het in België nog kippen, hier hebben ze vier schildpadden als huisdier. Deze reageren een heel stuk minder snel als we een in vieren gesneden appel voor ze neergooien.

Wij nemen een voorbeeld aan hen en doen verder vandaag ook niet erg veel.

zaterdag 30 juli
Het is bewolkt maar tegen de middag klaart het op en gaan we naar La Rochelle, en we zijn niet de enigen.

Jeetje, wat is het druk, maar na een tijdje zoeken vinden we dan toch een (zelfs gratis) parkeerplekje niet al te ver van waar we willen zijn. Het is voor Gerard ontzettend passen en meten maar daar draait hij zijn hand niet echt voor om. Ik weet niet helemaal zeker of mij dit ook was gelukt.

Nadat we de vele straatjes met kraampjes zijn afgelopen lunchen we op een pleintje bij La Solette, waar het heerlijk zitten en eten is.

Nog even naar de torens lopen en de laatste kraampjes bekijken, nog een drankje op een ander terras en we gaan weer naar huis. Volgende week komen we nog wel terug, hopelijk is het dan iets rustiger.

maandag 1 augustus
Alweer laat op voor ons doen, dat komt vast door de rolluiken die helemaal geen licht doorlaten.
Na het ontbijt gaan we dan ook maar gelijk op pad naar Ile de Ré.

Alleen voor de tolpoortjes staat een file maar verder kunnen we goed doorrijden en eenmaal op het eiland zijn zowaar parkeerplekjes ook nog voorhanden. De tol is wel nu twee keer zo duur als twee jaar geleden. Toen betaalden we €8,00 en nu €16,00 (heeft te maken met het hoogseizoen hebben we later begrepen)

De eerste stop is bij een klein marktje waar wel de allerleukste draaimolen staat die ik ooit gezien heb. Deze wordt voortbewogen door zelf te trappen en de uitbater van het geheel trapt zelf mee en voorziet het geheel ook nog van een leuk deuntje die hij uit een draaiorgel met muziekrol tovert.

Volgende stop is St. Martin de Ré. Gezellig druk maar toch uiterst relaxed. Er staat nu water in de haven zodat de boten ook naar buiten of binnen kunnen, twee jaar geleden lagen de bootjes allemaal op het droge.

Twee jaar geleden.

Na wat leuke straatjes doorgelopen te hebben komen we bij de kerk.

We beklimmen de kerktoren en hebben een pracht uitzicht vanaf boven.

Weer terug in de haven is het tijd voor de lunch.

Via de vestingmuur lopen we terug naar de auto en zien we enkele ezels met broeken aan staan die wachten op kinderen die een ritje op hun rug willen maken. De broeken zijn niet om te toeristen te plezieren maar tegen vervelende steekvliegen en scherpe zeegrassen.

We rijden ook nog naar de vuurtoren aan het eind van het eiland en stappen daar ook het 'strand' op.

Hier staan wel heel veel bouwwerken van stenen zgn. steenmannetjes. Sommigen ervan zijn heel kunstig en hoog opgestapeld.

De vuurtoren blijkt een mooie wenteltrap te hebben maar dan moet je wel naar binnen en ik ben niet van plan om vandaag nog eens 257 treden te beklimmen, dus laat ik dit aan anderen over en heb deze foto dan maar eerlijk gepikt van het internet.

Via de lange en hoge brug gaan we weer naar huis.

dinsdag 2 augustus
Een eindje rijden langs een paar plaatsen, als eerste Fouras, daar is, hoe kan het ook anders, markt. We kopen een meloentje en een heel speciale jonge kaas de Jonchée.
Vanaf  de vesting hier kan je het fort Boyard zien liggen. (wel flink vergroten en kijken bij de rode pijl)

We gaan verder naar Rochefort en lunchen hier ook.

 Daarna richting het fregat Hermione dat hier in een dok ligt.

We lopen door een wel heel erg leuk doolhof wat eruit ziet als golven met scheepjes erop.

Een groot schip speciaal voor kinderen waarop ze een hindernis route kunnen afleggen.

Als we weer bij de auto terug komen, ruiken we dat de meloen redelijk aan de rijpe kant is en is het geen overbodige luxe om de ramen even wat verder open te draaien. Wat een lucht. Vanavond maar direct opeten met wat plakken rauwe ham, olijven, geitenkaas, aardappelsalade, de Jonchée kaas, die een pistache smaak heeft, afgeblust met een glas rosé.

woensdag 3 augustus
Châtelaillon-Plage ligt hier ± 9 km vandaan, dus een prima afstand voor een lunchbezoek.

Het stadje ligt direct aan zee (ach ja, de naam zegt het eigenlijk al) en als we langs het strand lopen op zoek naar een leuk plekje zien we dat je wel heel ver moet lopen voor je überhaupt natte voeten krijgt.

We vinden een leuk terras op het strand en we bestellen voor mij een tapas-bord met uienringen, calamaris, plakjes worst, kippenvleugels en mosselen. Het was eerst de bedoeling om dit samen te eten maar Gerard bestelt toch maar een maaltje mosselen voor hem alleen.

Ik weet dat de kippenvleugels en mosselen uiteindelijk ook bij hem zullen eindigen want dat is niet echt mijn ding. Ik heb al vele malen mosselen geproefd maar vind ze niet echt lekker, maar nu probeer ik het toch nog maar een keer en wat denk je, ze zijn helemaal niet verkeerd! Gerard krijgt mijn mosselen helemaal niet maar alleen de kippenvleugels.
Als we klaar zijn lopen we weer terug langs het strand en zien dat de zee nu een heel stuk dichterbij is gekomen. Het getijverschil is hier enorm.

Op weg naar de auto score ik nog een matrozentrui, natuurlijk met streepjes maar ook met een heuse matrozenkraag. Helemaal leuk, die zie je nergens meer.
Nog even langs kasteel Buzay rijden en een broodje kopen bij U-express en we kunnen weer huiswaarts.