Week 8: El Verger > Sexcles

zaterdag 28 mei
Het eind van ons verblijf hier is in zicht, nog een paar dagen en we gaan weer noordwaarts.
Als de was tussen de bomen hangt, helaas kan er slechts één draai tegelijk aan dit stukje waslijn, gaan we opnieuw een bezoekje brengen aan Oliva.
Gerard heeft een plekje opgezocht waar we goed kunnen eten. Ik bestel een Caesar salade en calamaris, Gerard een hamburger.

De salade is echter zo groot en lekker dat we er zeker met z'n tweeën van kunnen eten en zodoende de calamaris en hamburger grotendeels blijven staan.
Nog even langs het strand en bij toeval belanden we bij een gezellig plekje met veel horeca en een gezellige drukte. Als we het strand eerst even oplopen wil ik toch uiteindelijk wel even de zee aan mijn blote voeten voelen, die is lekker van temperatuur.

Wat jammer nou dat we de parasol vergeten zijn want hier zonder enige bescherming gaan zitten is geen optie bij 32º. We lopen weer terug en gaan ergens op een terras zitten waar het iets minder druk en rumoerig is.
Nog ergens een brood halen voor we weer terugrijden en een zak Bomba rijst voor als ik thuis paella wil maken.

zondag 29 mei
Inpakken en schoonmaken.
Bij het ophangen van de laatste was zie ik dat we helaas afscheid moeten nemen van de geraapte citroenen. De insecten hebben zich er dusdanig tegoed aan gedaan dat we ze een waardig afscheid moeten geven en ze vervolgens in de organische afvalbak kieperen.

maandag 30 mei
Alles is ingeladen, huis afgesloten en om iets voor half tien rijden we weg.
Eerste doel voor vandaag is onze bestelling ophalen in Valencia.
We hebben de betreffende straat al snel gevonden, alleen de huisnummers blijken niet altijd even duidelijk te zijn. We moeten op nr. 27b zijn, wel zien we 27a en dan een trap naar een blok huizen waar we uiteindelijk ook een b zien staan. Wij bellen bij diverse mensen aan en na een tijdje wachten komt er dan iemand aan de deur. Helaas hebben zij geen idee waar ik moet zijn, ook niet als ik ze mijn email laat lezen met het adres en bedrijfsnaam. Nou lekker dan.
We gaan de trap weer af en lopen verder tot Gerards oog ineens valt op een winkel die wel eens de juiste zou kunnen zijn. Wij naar binnen en ja hoor, hier kan ik mijn bestelling afhalen.
Het valt ook niet mee voor die Spanjaarden om een winkel met bedrijfsnaam én met volledig adres te herkennen als je er direct boven woont.
Ja nou hoor ik jullie denken, had je dat zelf dan niet kunnen zien? Ja, natuurlijk wel, we zijn er straal langs gelopen zonder dat het ons opviel, maar hé, wíj zijn hier dus niet bekend hè?
Een paar straten verder eten we een broodje en vertrekken dan weer richting de plaats waar we ons hotel hebben geboekt. We rijden dwars door Valencia en passeren ook de mooie gebouwen van Calatrava.
Wat een verschil in bouwstijlen.

We maken hier geen stop want ik heb ze in voorgaande jaren al meerdere malen op de foto gezet, dus alleen een snapshot in het voorbijgaan is dit keer voldoende.

Als we bijna bij het einddoel zijn stoppen we eerst nog even aan het strand en bekijken de omgeving.
Nadat we ook de hotelkamer hebben bekeken stappen we weer de straat op om ook hier de omgeving te bekijken. Zo komen we een leuk wooncomplex tegen

en een gigantisch klooster.

Om hier binnen te komen is al een boetedoening op zich.

Aan het eind van de middag hebben we contact met onze buren of alles goed is verlopen en of het huis netjes en schoon is achtergelaten en ook de bedden weer gereed zijn voor de volgende gasten.

dinsdag 31 mei
We rijden al vroeg weg bij het hotel en hebben dus zeeën van tijd en rijden dan ook de gezellige weg langs de kust. In Amposta aan de Ebro maken we een koffie/broodje stop.
Wanneer ik een sanitaire stop wil maken raak ik volledig in de war, welke deur moet ik nu nemen?

Ik kies die ene waar wél wc papier hangt, tot ik tot de ontdekking kom dat die dus weer niet op slot kan, dan maar het papier meenemen naar de andere. Of ik uiteindelijk in de goede ruimte zat, ik weet het niet maar het kan me ook eigenlijk weinig schelen.
Als we terug naar de auto lopen zien we op het water veel, ik denk schoolkinderen, in kano's wat een kleurrijk schouwspel geeft. 

Onze volgende bestemming is Salou waar ik een hotel met grote kamers heb geboekt waar we al eens eerder zijn geweest. Of we dit keer ook zo'n dubbele kamer krijgen is nog te bezien want de vorige keer waren we hier in november en dan hebben ze dus voldoende kamers vrij. Als we onze kamer gaan bekijken zijn we blij verrast, we hebben weer een dubbele kamer met een schuifdeur ertussen, dat wordt nog lastig kiezen, gaan we samen of ieder in een aparte kamer?

Ik denk dat het gewoon het eerste zal zijn, of Gerard moet tv willen kijken terwijl ik wil slapen, dan is het een ander verhaal.
In de middag spenderen we ook nog enkele uren in het zwembad want Gerard wil best wel even zwemmen.
Als we naderhand terugkomen bij de kamer wil de deur niet open. De sleutelkaart geeft geen enkel signaaltje door aan de ontvanger, niet rood en zeker niet groen. Terug bij de receptie het euvel uitgelegd en we kunnen weer terug naar de kamer want er wordt een monteur opgetrommeld. Na een paar minuten komt de hulp in nood. Met een 'moeder'kaartje geeft de deur een groen signaal af en daarna met onze kaart ook. ??? Waarom niet als ik het zelf eerst, niet één maar meerdere malen heb geprobeerd en doet alsof hij gewoon dood is?
Je voelt je op zo'n moment echt even een domme gans die natuurlijk niet helemaal begrijpt hoe het werkt, alsof je voor het eerst een hotelkamer probeert te openen. Gelukkig heb ik Gerard als getuige dat het echt niet werkte voordat de monteur er zijn licht over liet schijnen. Maar hoe dan ook, we kunnen weer naar binnen.
We worden 's avonds ook nog getrakteerd op vuurwerk.

woensdag 1 juni
Ook nu zijn we weer vroeg op pad, de reis is dan ook wat langer dan anders want we willen vandaag eindigen in Frankrijk.
In La Jonquera, direct aan de Franse grens gaan we eerst inkopen doen bij de mega supermarkt vol met drank, hele hammen en nog veel meer én paellapannen in alle maten van 10cm tot wel 1½ meter in doorsnee.
Als ik dat van te voren had geweten had ik ze niet in Valencia hoeven bestellen.
Even verderop eten we wat en laten dan Spanje weer achter ons.
Het geboekte hotel ligt in Béziers en eerst zoeken we die op om vervolgens wat rond te kijken en komen zo bij Pont-canal de l'Orb.

Bovenop het aquaduct hebben we een goed uitzicht op dit mooie gebouw waar zo te zien aan gebouwd of gerenoveerd wordt met behulp van een grote kraan, jammer maar die kan ik niet weghalen.

Dit aquaduct voert Canal de Midi óver rivier de Orb, dit gaat dan wel via 9 sluizen om het hoogteverschil te overbruggen.

Als we de stad zelf ingaan zie ik diverse borden richting Sète, Agde enz. en eigenlijk zou ik willen dat we langer in die buurt konden blijven want die streek vind ik toch wel erg leuk, maar we moeten morgen weer verder richting midden Frankrijk.

donderdag 2 juni
De reis verloopt voorspoedig, om even voor half elf rijden we al over het viaduct bij Millau.

Behalve hier hoeven we geen tol- of snelwegen te rijden en kunnen we de toeristische route nemen. Onderweg kopen we wat brood en beleg want vandaag willen we eindelijk weer eens picknicken, dat hebben we in Spanje niet gedaan. We vinden een aardig plekje met uitzicht over de glooiende heuvels

maar de zon is eigenlijk te warm om er lang in te zitten dus na ons broodje nemen we de stoeltjes uit de auto en zetten die in de schaduw. Als ik de bekertjes pak en wil gaan zitten schiet mijn stoelleuning achterover en krijg ik alles over mijn jurk heen, fijn dan, wilde ik nog wel netjes voor de dag komen bij onze huizenruilers. Gelukkig hebben we de koffer achterin liggen en is er in geen velden of wegen iemand te zien dus dan maar even omkleden. De vlek spoel ik zo goed als mogelijk schoon met het water dat we nog in de auto hadden staan en leg de jurk te drogen op een handdoek.

Om half drie arriveren we in Sexcles voor de komende twee weken waar onze gastheer en -vrouw ons staan op te wachten. Na kennis te hebben gemaakt geven ze een toer door hun huis en een rondje door het dorp waar helemaal niets gebeurt. Na een poosje vertrekken ze naar hun andere huis want voor morgen staat voor hen de lange reis naar Den Haag op het programma.
Ben benieuwd hoe het zal bevallen in een huis uit de 17e eeuw, een uitgestorven dorp en de dichtstbijzijnde supermarkt op 12 km afstand.

Het restaurant is permanent gesloten en de bakker heeft geen winkel meer maar verkoopt zijn brood alleen nog via een stokbroodautomaat. Ook de kerk wordt niet meer gebruikt net als de school. Er wonen hier veel buitenlanders uit Engeland, Australië, zelfs een gezin uit Rotterdam maar dan alleen tijdelijk, de rest van de tijd staat alles leeg.

vrijdag 3 juni
We hebben goed geslapen en worden zelfs later dan normaal wakker.
Vandaag moeten we inkopen doen want het weekend is in aantocht en het zal me niet verbazen dat er dan helemaal niets open is.
We rijden naar Argentat wat er erg leuk uitziet en kijken wat rond.

Als we langs een brocanterie komen zien we in de etalage iets heel grappigs staan. Helaas is de winkel vandaag gesloten zodat we morgen om 10 uur pas terecht kunnen om het nader te bekijken. Misschien hebben ze nog wel meer leuke dingen in de verkoop.
We gaan als eerste naar de Aldi voor inkopen. Wat een ...winkel is dit.
Hopelijk zijn de andere supers beter en dat gaan we direct uittesten. We stappen als eerste bij Casino binnen. Wat een verschil, grote sortering en versafdelingen, er worden zelfs kleding en huishoudelijke spullen verkocht. Volgende keer nemen we ook nog een kijkje bij de Super U om dan te kunnen beslissen waar we in het vervolg onze inkopen doen. Misschien kijken we zelfs morgen al, als we toch naar het brocante winkeltje gaan.
Wat ons trouwens ook verwonderde, dat er hier nog steeds, anno 2022, met cheques kan worden betaald, dat geloof je toch niet?
Vanavond eten we thuis op het terras met een geweldig zicht over de heuvels.
In de verte horen we onweer aankomen. Aan de rechterkant is het grijs en aan de andere kant schijnt de zon nog. Het grijs komt steeds dichterbij en plots worden de sluizen volop open gezet.

Wij zitten lekker droog onder het afdak en genieten van dit schouwspel.
Om de dag af te sluiten krijgen we ook nog een zonsondergang te zien die de hele lucht in vlam zet.

Den Haag > Torrevieja (Spanje) 9 - 15 november (week 1)

vrijdag 9 november
Eindelijk ben ik na mijn enkelbreuk weer dusdanig mobiel, dat we weg kunnen voor een langere periode.
Nog wat laatste dingetjes en we kunnen op weg naar onze eerste overnachting in Compiègne.
Iets over drieën komen we aan bij het hotel. Het kleine dagkoffertje en de laptops brengen we naar de kamer, nadat we eerst in de bar een glas wijn hebben gedronken omdat de kamer nog niet klaar is en gaan daarna de stad verkennen.

We zien een gezellige uitspanning maar gaan nog niet naar binnen, eerst even op een bankje bij de kerk waar we wat mensen zien samenscholen en waar ook enkele kransen op een bankje klaar liggen, dus dat lijkt erop dat er een plechtigheid gaat plaatsvinden.
Het windje blaast wat in onze nek en we kiezen dan maar de beschutting van de kerk op te zoeken. Als we binnenkomen horen en zien we een ensemble oefenen voor de plechtigheid van weet ik veel.
We nemen plaats op één van de banken en blijven luisteren, het klinkt geweldig.

Als we dan toch maar weer eens opstappen komen we net op tijd voor de plechtigheid buiten. Er staan nu twee rijen, vooral oude, mannen met vaandels aan weerskanten van het pad en aan het eind een aantal mensen, waaronder de burgemeester.

Als ook wij ons aansluiten bij de menigte komt de burgemeester (de man in het midden zonder driekleur) langs om iedereen de hand te schudden, ook wij worden niet overgeslagen.

Na de kranslegging gaan we wat drinken en daarna zoeken we een restaurantje direct aan het plein waar op het stadhuis een lichtshow wordt gegeven m.b.t. de eerste wereldoorlog. Vanaf onze stoel kunnen we alles goed overzien terwijl we de warme chocolademelk naar binnen werken. We schuiven even later een stoeltje op om hier ook maar wat te eten. Na het eten gaan we de lichtshow vanaf het plein bekijken en als die afgelopen is, stappen we maar weer eens op.

Genoeg gezien voor vandaag.

zaterdag 10 november
Het heeft geregend en er valt nog wel wat meer vandaag. Na het ontbijt gaan we eerst tanken en daarna gaan we, ja wat gaan we eigenlijk doen? We rijden langs het paleis, waar we niet naar binnen gaan want veel zin heb ik daar niet in. We lopen wat straatjes door want er is markt en zien dan wel heel puntige ananassen staan bij een kraampje. Op deze foto van een etalage staan ook puntige maar niet zo erg als die op de markt.

Wat we wel willen is naar Rethondes waar het rijtuig staat waar de ondertekening plaatsvond van de wapenstilstand van de eerste wereldoorlog. Onderweg zien we veel blauwe zwaailichten die een bus begeleiden, die zullen we maar eens volgen.
Bij een rotonde houden ze echter stil waardoor we ze voorbij moeten. Als we bij de toegangsweg aankomen worden we echter tegengehouden door wegversperringen. Nou ja, dan niet, we hebben de wagon al eerder gezien. We rijden door naar Pierrefonds waar een gigantisch groot kasteel staat.
(foto van internet geplukt want ook deze zat op mijn kaartje dat gewist is (lees verderop)).

We hebben een weg gevonden dwars door een bos waarvan de bomen allemaal bedekt zijn met gouden blaadjes, ondanks het grijze sombere weer is het net of het licht geeft.

Eerst maar eens wat eten. Bij de ingang van het kasteel bekijken we eens goed of we nu wel of niet naar binnen zullen gaan. We gaan niet, reden, veel trappen lopen, daar ben ik nog niet echt aan toe.
Geeft niets want over het algemeen heb ik meer met de architectuur dan het interieur van een dergelijk gebouw.
We brengen nog een bezoekje aan het Museum de la Figurine. Wat een leuke plek is dit, zeker het bezoekje waard.

Als we terug zijn in het hotel zien we op het nieuws dat president Macron en Angela Merkel bij Rethondes waren voor de plechtigheid, geen wonder dus dat we er niet heen konden.

zondag 11 november
Om 9 uur zitten we in de auto. We gaan voor de zekerheid maar ruim om Parijs heen want waarschijnlijk zijn er wel wat problemen met opstoppingen te verwachten, nu er zo'n 70 staatshoofden hierheen komen voor de herdenking van 100 jaar na de eerste wereldoorlog.
We hebben vandaag lekker wat kilometertjes afgelegd, maar om 5 uur vinden we het welletjes, de zon zakt snel en het zicht wordt daardoor minder.
De dag begon met regen maar later krijgen we meer zon te zien en de temperatuur is nu opgelopen tot 20º als we bij Clermont Ferrand ons hotel opzoeken.
De avond brengen we op onze kamer door want in de nabije omgeving is er geen restaurant te vinden dat open is.

maandag 12 november
Alweer een lange reisdag. Ontbijt plannen we maar bij McDonalds, wat echter niet lukt want hier zijn ze op maandagen gesloten en als ze wel open zijn, dan pas vanaf 10 uur en het is pas half negen. We vinden echter een bakkerijtje recht tegenover de Mac met heerlijke broodjes en koffie, veel beter.
We zetten de gps naar Millau, waar we nu eens van de andere kant overheen gaan. Als we daar voorbij zijn zetten we hem op Cadaques in Spanje, dat ligt vlak bij de plaats waar we eigenlijk naar toe willen. De instellingen staan op 'vermijden tolwegen'. Als we de instellingen willen maken zie ik dat het eindpunt ergens in Andorra ligt, nou, dacht het niet. Opnieuw invoeren dan maar. Ja hoor, we zien nu een eindpunt aan de kust, OK klikken en verder rijden. De afstand is nog best lang, maar dat is niet zo erg dit keer. We rijden en rijden en komen alleen maar bergen tegen en als we volgens de gsm nog 5 km te gaan hebben zitten we nog steeds in de bergen, dit gaat dus niet echt goed. Gerard kijkt op zijn maps via telefoon en ziet dat we toch echt dichter bij Andorra zitten dan bij de kust. Ik had er al zo'n vermoeden van. GPS dus duidelijk van slag. Als we nogmaals de goede route invoeren moeten we nog eens 139 km verder. Slik.
Ja, wat doen we nu, in de verste verte is er geen dorp met onderkomen te bekennen en het wordt nu toch wel wat donkerder. We besluiten ten einde raad dan maar in Figueres een hotel te zoeken, dat is tenminste dichterbij, dan kijken we morgen wel verder.
Via de telefoon vind ik een hotel dat er wel erg leuk uitziet en ook nog eens redelijk geprijsd. Het ligt in dezelfde straat als het Dali museum, afstand ± 75 meter.

In de vloer van de receptie vind je dit.

We bekijken de kamer en die is prima, groot bed, leuk ingericht dus dat is een meevaller.

Op het balkonnetje staat een clown. Nou niet direct mijn favoriete personage, maar leuk is het wel.

Nu eerst maar wat drinken voor de doorstane ergernis.

Tegenover het museum hebben we een parkeerplek gevonden en hoeven maar tot 8 uur vanavond te betalen. Na ons drankje halen we de spullen voor vannacht uit de auto en wachten tot het etenstijd is.
We eten aan de aan de overkant van het hotel een prima maaltijd. Als we terug gaan naar onze kamer nemen we eerst nog een kijkje op het dakterras. Hier hebben we uitzicht over de hele omgeving en het Dali museum.

Terug op de kamer is het tijd om de foto's te uploaden, en, zoals een pechdag betaamt, ook dit lukt niet zoals het hoort.
Er zitten nog wat oude foto's op het kaartje en als ik die wil weggooien gebeurt het, ineens alle foto's weg. Nadat Gerard nog probeert om ze terug te halen moeten we helaas concluderen dat het een vergeefse moeite is. Niet dat er al veel foto's van deze reis opzaten, de meeste heb ik via mijn mobiel gemaakt, maar toch jammer.
Maar hé, het is hier wel weer 20º en lekker 's avonds zonder jas naar buiten.

dinsdag 13 november
Vandaag gaan we dan toch nog even kijken waar we eigenlijk gisteren wilde uitkomen, Cadaqués. De weg er naar toe is bochten, bochten en nog eens bochten, smal en omhoog.
Ik weet het nu toch wel zeker, ik ben absoluut geen bergenmens. Maar als je ergens wilt komen heb je geen andere keus. We gaan nog een stukje verder naar Port Lligat, waar Dali zijn huis aan zee had.

Helaas moeten we dezelfde weg weer terug en het wordt vandaag nog erger, de weg naar Sitges is ook al hoog, bochtig en smal, als je tenminste niet via de tolweg wilt.
We rijden toch nog een stuk langer dan vooraf gepland maar dat ligt voornamelijk aan de weg waar je niet zo snel kunt rijden en zo komen we pas over vijven aan bij ons hotel in Salou. Prachtig hotel met een fantastische kamer.

Nee, je kijkt niet in een spiegel, het zijn echt twee aansluitende kamers.

Jammer is het toch wel dat in het naseizoen de meeste restaurants gesloten zijn er er weinig keus overblijft maar we hebben het getroffen vandaag. We eten een heerlijke curry en hoeven niet, net als vorige avonden, onze honger te stillen met een zakje chips of nootjes omdat we helemaal geen open restaurant konden vinden.

woensdag 14 november
Wat later dan gewoonlijk gaan we vandaag op weg. De reden hiervan is dat mijn telefoon niet automatisch overschakelt op een Spaans netwerk. Al diverse keren hebben we het geprobeerd maar op de één of andere onverklaarbare reden werkt het niet. Op mijn verzoek neemt Gerard (want hij heeft er nu eenmaal toch meer verstand van dan ik) contact op met Simyo en zelfs na het doorlopen van veel stappen, lukt het nog steeds niet. Ik zal mijn telefoon voor een minuut of tien helemaal moeten uitschakelen zodat zij een algehele reset kunnen doen en dan maar kijken of het wel lukt. Zo gezegd, zo gedaan. Na ongeveer twintig minuten belt Simyo terug om te vragen of het nu wel gelukt is, en warempel, het werkt zoals het hoort. Dank je wel Simyo dat het opgelost is en mijn telefoon niet na een paar uur met een lege batterij zit doordat hij steeds een wifi-spot probeert te zoeken (ook nadat ik desbetreffende optie had uitgezet).
Zo, nu lijkt er geen vuiltje meer aan de lucht, behalve de dikke bewolking dan.
Ook voor vandaag hebben we weer een leuk plekje gevonden om te overnachten. De toegangsweg is weliswaar een crime maar we hebben een uitzicht om van te watertanden.

 

Nu nog wat zon erbij en het is helemaal perfect.

In Dénia zelf drinken we een glas bier en nemen er een lekkere tapa bij. Dit is voorlopig wel weer voldoende voor vandaag. Voor het donker is willen we weer terug bij het verblijf zijn zodat we nog iets kunnen zien als we onze spullen uit de auto moeten halen, straatverlichting is hier namelijk niet standaard.

donderdag 15 november
Het heeft vannacht stevig geregend en geonweerd. Ook nu is het nog nat.
Als we in  Calpe een koffiestop maken wordt het wel steeds lichter en droger, dat komt nog wel goed vandaag.

We rijden vandaag door naar Torrevieja en komen daar op tijd aan voor de lunch. Het hotel ligt vlak bij de haven en die omgeving is nou niet echt geweldig dus lopen we naar rechts om een leuker deel te zoeken.

Het is inmiddels zonnig geworden en er loopt nogal wat volk rond of zit op een terras. We hebben zowaar ook het strand gevonden maar moeten weer terug omdat we om vier uur hebben afgesproken bij het hotel.

Niet zo modern als gisteren maar wel weer een veel ruimere kamer met een balkon dat eventueel afgesloten kan worden met een glazen pui. Morgen weer verder.